ə gəlir.İşçilərin artıq nahar vaxtı olduğundan öncə yeməkxanay baxır.Lakin Aytənin orada olmadığını görüb telefonun çıxarıb ona zəng edir...
Aytən masada telefonun zəng çaldığını görüb götürür..
-Hardasan sən???
-Şirkətdə..Nəysə olub?
Telefon artıq söndürülmüşdü..Az sonra Samir Aytənin otağına keçib:
-Niyə nahar etmirsən?-deyib Aytənə yaxınlaşaraq üzündən zərifcə öpür..
-Başım çox pis ağrıyır...İştahımda yoxdu..
-Dərman atmısan?
-İstəmirəm...Keçib gedər indi..Sən bu gün mənimlə danışacaqdın..
-Gəl çıxaq onda...Qorxma hamı nahardadı..-deyib otaqdan çıxırlar...
Samir maşını dəniz sahilində qayalıq olan ərazilərə sürüb saxlayır və maşından enib Aytənin qapısını açır..
Aytənə Samirin deyəcəkləri o qədər maraqlı idiki..Nədənsə bunun yaxşı bir şey olacağına inanmışdı...
Nəhayət bu səssizliyi Samir pozub:
-Hələdə başın ağrıyır?
-Yox,çox az...Dəniz havası təsir etdi yəqin..-deyib gülümsünür..
Samir ona yaxınlaşıb dərin-dərin gözlərinə baxır...
-Səni sevirəm...Öncə bunu bil...
-Bilirəm...Məndə səni sevirəm...
-İndi isə səndən, mənə inanmağını tələb edəcəm...Xahiş edirəm məni sona qədər dinlə..
“Mən evlənməliyəm”...
Bu iki sözdən ibarət olan cümlə Aytənin qulaqlarında dayanmaq bilmir,getdikcə dahada çoxalırdı...
-Bu normal evlilik yox,müvəqqəti olacaq...O xəstədir...
Aytən gözlərini yayındırıb dənizə tərəf baxır...Göz yaşları isə yenədə yanağından süzülüb,çənəsindən damcılayır...
-Xahiş edirəm ağlama...
Aytən acı-acı gülümsünüb:
-Sunayla?
-Aytən, hər şey heçdə sənin bildiyin kimi deyil..Cəmi bir neçə ay evli qalacam..İnan mənə onunla aramda heçnə yoxdur...
-Artıq mənimçündə heç nəyin mənası yoxdur...Təbrik edirəm...
-Nə təbrik?! Başa düş,o özünü öldürə bilər və hər kəsdən çox vicdan yükü mənim üzərimə düşəcək...
-Mən nə isə deyirəm?!!! Allah xoşbəxt etsin!!!
-Aytən!!!!
Aytən daha özünü saxlaya bilməyib ağlayaraq:
-Niyə demirsənki səni evdən məcbur edirlər!!!! Niyə demirsənki mən artıq Sunayı sevirəm!!!