-Əsəbiləşdirmə məni,Aytən!!!!!
-Danışa bilmirəm Samir məni evə apar..-deyib maşına əyləşir...
Samir bunu görüb sükan arxasına keçir...Aytən isə pəncərədən baxıb səssizcə ağlayırdı..İndi-indi xoşbətx olmağa hazırlaşarkən,bu məsələ...Artıq hər şeyin bitdiyini düşünürdü...
Anar iş yeməyindən çıxıb son dəfə alman rəhbərin əlini sıxıb sağollaşır...İşçilərdə eyni tərzdə sağollaşaraq evlərinə dağılırlar..Anar bir qədər tıxacda qaldıqdan sonra nəhayətki evinə çatır...Maşından enərkən Elçinin maşınını görüb olduqca əsəbiləşir..Esebi olduğundan qapının zəngini eyni anda 6 dəfə basır...Nurtən qapını açıb:
-Xoş gəlmisin.....
Anar cəld salona keçib Elçinin atası Rauf bəylə şirin-şirin söhbət etdiyini görür...Rauf bəy Anarın gəldiyini görüb:
-Niyə orda durmusan?
Əslində Anar Elçinin burda olmasına görə çoxdan qırğın salardı..Ancaq Rauf bəy olduğu bir yerdə ixtiyarı nə idiki səsini qaldırsın?....
Səssizcə salam verib əyləşir..Bəlkə söhbətlərdən,onun niyə gəlməsini öyrənərdi....Elə bu zaman Günellə Türkan xanım pilləkandan enərək onların yanına gəlirlər..Elçin Güneli görüb ayağa qalxır...
-Gedək?-deyib gülümsünərək Günelə baxır...
-İndi gedinki sonra gec olmasın...-deyə Rauf bəy dilləndi...
Anar isə o an əsəbdən rəng alıb,rəng verirdi...Əlində olsaydı durub Elçini parça-parça edərdi...
Yerindən qalxıb:
-Hara gedirsinizki???-deyə sual versədə heç kim onun sualına cavab vermir...
Elçinlə Günel həyətə enib maşına əyləşirlər...Anar isə əlindən konfeti alınmış uşaqlar kimi maşının ardınca baxırdı...Ailə üzvləri içəri keçər keçməz Anar anasını mətbəxə salaraq suala tutur:
-Onlar hara getdilər?!!! Niyə icazə verdiniz?!!!
-Atan belə məsləhət gördü...-deyib salona Rauf bəyin yanına keçir...
Anar əsəbdən partlamaq üzrə olsada, özünü ələ alıb mətbəxdən çıxır...

Aytən gələndən bəri yatağına uzanıb səssizcə ağlayırdı..
-Allahım,necədə axmaq olmuşam..Deməli o bu müddət ərzində məni dolayırmış...Buda mənim həyatım...Öncə atam,sonra sevdiyim tərəfindən