n tərk edildim...Oysa mən hər gün onu düşünürdüm..Məgər mənim xoşbəxt olmağa haqqım yoxdur?! Niyə həmişə mən uduzuram?!-deyib dizlərini qucaqlayaraq daha da içdən ağlayır......

Samir isə belə məqamlarda hər zamanki adətini yenə yerinə yetirirdi..İçkilər...Boş şüşələr...Oturduğu yerdən qalxıb otağına çıxmaq istəsədə,ayağı müvazinətini itirib yerə yıxılır...Bu halına gülür..
-Bir həftəyə daha belə olmayacam..Artıq mənim ruhi xəstə həyat yoldaşım,işdən evə gələrkən bir şey almamı istəyən zəng edən arvadım olacaq...
Bu zaman telefonun zəngini eşidib güclədə olsa yerində doğrulur...zəng edən Sunay idi..
O telefonu götürüb:
-Oooooooo Sunay xanım....
-Samir? Səsin yaxşı gəlmir nəysə olub?
-A belə olmaz axı? İndidən sorğu-sual etmək olmaz Sunay xanım...
-Samir nə olub sənə? Nə sorğu-sualı?
-Sən mənim həyat yoldaşım olacaqsan axı...İndidən sorğu-sual “Həyat Yoldaşı”...-deyib gülür...
Sunay isə artıq sevinc göz yaşlarına boğulmuş,üzündə həyat eşqi ilə dolan gülümsəmə vardı....
Səbinə əllərini belinə dayamış, uzanan Aytənə baxırdı..
-Ağlını başına yığ Aytən!!Necə yəni hər şey qurtardı?! Bu qədər asanddı?!
Aytən yorğun və sakit səslə:
-Səbinə,uzatmayaq...Onsuzda gözlərim açılmır,başımda indi partlayacaq...
- Həm müvəqqəti deyib,normal evlilər kimi də olmayacaqlar..O səni sevir məgər bunu görmürsən?!
-O məni sevməyib...Sevsəydi belə etməzdi..-deyib ağlayır..
-Amma məncə bu işdə Samirin bircə günahı var,oda o qıza yazığı gəlməsidir....Özüdə bu gün yox,amma sabah mütləq işinə get..Özünü güclü göstər..
Yaxşı sakit ol,bəsdir ağladın...-deyib Aytənə sarılır...

Rauf bəy telefonu götürüb:
-Harda qaldınız Elçin?
-Gəlirik Rauf əmi,çatırıq hətda...
Elçinin səsindən necə sevindiyi hiss olunurdu.O bütün yemek boyu Günelə baxırdı.İllərlə həsrət qalmış birisinə baxarmış kimi...
-Yaxşı,oğlum..Məni üzürlü sayın..Sabah tezdən durub ustalara nəzarət etməliyəm...
-Narahat olmayın Rauf əmi...Onu sizinkilərə sağ-sağlam təhvil veəcəm..-deyib