mənim Anarım neyniyir?
-Heçnə bütün gününü qızlarla keçirir-deyib gülür..Səbiş sənə bir şey deməliyəm e..
-Nolub ay qız??????
Aytən Samirlə olan hər şeyi Səbinəyə danışır,Səbinə isə gah gülür,gah da esəbiləşirdi...
-Heç bilmırəm nə edim Səbiş...
-Ay qız neynəməlisən e..Amma bu Samır seni sevir...
-Hardan bilirsən axı..
-Bir özün düşün...Seni qaçırır amma toxunmur...Deməli özüdə dediyi kimi sənə qarşı saf sevgidən başqa heç nə duymur...
-Bəs sevmirəm dedi axı...
-Ona elə gəlir ki sevmir.A birdə əgər səni qısqansa daha əmin olarıq səni sevıb sevməməyinə...
Səbinə Aytənə daha da yaxınlaşıb:
-Gör sənə nə deyırəm şirkətde çalış onun yanında oğlan işçilərlə səmimi söhbət et..Hətda çalışki güləsən...Onun bu mənzərəyə reaksiyasına diqqət et...
Anar evə çatıb:
-Sən maşında gözlə bunu verıb gəlirəm...
Az sonra Anar qayıdıb maşına əyləşir...
-Həə hara gedək Günel xanım? Gözəl bır yer tanıyıram gedək?
Günel bunlara inanmırdı..Amma Anarın belə etməsinin özəl bir səbəbi yox idi..Sadəcə valideynlərinin yalnız qalmasını təmin etmişdi....Günel Anarın qonur gözlərinə güclü sevgi ilə baxıb:
-Gedək-deyib pəncərədən baxır...Anar radionu qoşub mahnıların birində saxlayır...
Bir umut beslersin,
Büyütürsün içinde...
Sonra yagmur yagar...
Itirirsin her şeyi...
Kahr olursun...
Hep aglarsın...
Haykırırsın,amma duyuramazsın....
Baharım gelmezse gönlüme...
Açmasın çiçekleri,daglarımın...
Sanki bu mahnı Günelden danışırdı...
Anarın çatdıq deməsi onu xəyallardan ayırır...Bura Xəzərin sahilində, açıq havada olan bir restoran idi..Boş masalardan birində əyləşdikdən sonra menyudan yemək sifarişi verirer...Biraz söhbətdən sonra yeməklər gəlır.Lakin yan masada dostuyla oturan bir gəncin Günelə baxdığını görür.Qaşlarını çatıb oğlana baxır...
-Bura həmişə gəlirsən?
Anar nəzərlərini oğlandan çəkib:
-Hərdən Samirlə bırlikdə gəlirik...
-Ortaq olduğun oğlan?
-Hə..-deyib yan masaya baxır..Oğlan Günelə heyranlıqla baxırdı..Anar əsəblə ayağa