olmasın...
-Yenə hədə qorxu gəlirsən?!
Samir yerindən qalxıb ona yaxınlaşır..Aytən onun yaxınlaşdığını görüb geri addımlayır...
-Nədi, yenə öpəcəysən?! Hə 1 dəfə öpdünsə ardı gəlməlidi axı...
Samir onun gözlərinin içinə baxıb:
-Çox uzatmayacam...Mənimlə evlənəcəksən...(Xüsusi vurğu ilə)
-Zorla da olsa...
Aytən gözlərini bərəldib qaşlarını çatır:
-Nəəəə?!!!!!! Sən onu ancaq yuxularında və xəyallarında görərsən!!!!
-Sabah neçədə gəlim sizə?
-Sən nə danışırsan?!!!!!
-Elçilik barədə danışıram....
Aytən kinayə ilə gülüb:
-Mənim anam sənin kimi hər qapıya gələn itə qız verməz!!!!!
Bu sözlər Samirə çox toxunur...Ona bir addım yaxınlaşıb qollarından tutub hər ikisini sıxaraq və əsəbi şəkildə dişlərini qıcayıb:
-İndidə it olduq hə?!
-İtlərin xətrinə dəyə bilər bu söz...
Samir onu sərtcə divara itib onunla çox az məsafədə qalır:
-Sənə son dəfə deyirəm sözlərinə diqqət et!!!
-Puah, etməsəm nə edərsən?!!!!!!!!! Mən hər "hürən itdən qorxmuram!!!"
Bax bu sözlərdən sonra Samir daha da dəliyə dönür...Ondan ayırılıb otaqda qoltuğun önündəki kiçik,şüşəli masaya ayağı ilə sərtcə vurur..Masa tamamilə çilik-çilik olub otağın hər yerinə yayılır...Aytən dilinə gətirməsədə Samirdən bu an çox qorxurdu...Buna görədə otaqdan çıxmağı qərara alır...Samirin kürəyi ona tərəf olduğundan sakitcə getmək istəsədə qapıya tərəf gedərkən yerdə olan şüşə qırıntılarının səsi onun palanını korlayır...Samir geri çevirilib qəzəblə ona baxır və sürətlə irəliləyib yenidən onu divara sıxır...
Anar Aytənin otağında hələ Samirin dediklərinin şokundan çıxmamışdı...Donuq bir ifadə ilə gözlərini bir nöqtəyə cəmləyib sadəcə baxırdı...Dəqiqələr boyunca sürən bu donuq ifadəni,nəhayətki Rauf bəyin zəngi canlandırmışdı..Telefonu cibindən çıxararaq qulağına doğru aparır..
-Anar oğlum,ailə dostumuz Vaqif bəy dünyasını dəyişib...Biz ananla elə indi ora gedirik...Şirkətdən çıxan kimi evə gəl...Saat 8-də evdə ol ki,Günel evdə tək qalmasın.Sabah özündə əlaqə saxlayıb baş sağlığı