qarşısındakı masa üzərində olan ev telefonuna baxıb...
-Saat 10 olub...Axı Rauf əmi dedi 8-də evdə olacaq...Zəng edim? Yox birdən vacib işi olar..Yada yenə başqası götürər..Offf telefonumda ondadı...Yoxsa Gülşənlə biraz danışardım...
Elə bu zaman qapının zəngi eşıdilir...Günel yarı həyəcan,yarı sevincli duyğularla qapıya yaxınlaşıb qapını açır...Lakin qapıda tanımadığı oğlan və sərxoşluqdan üzü tanınmayacaq dərəcədə ağaran Anarı görüb narahat olur...Ramil bunu görüb...
-Narahat olmayın xanım,mən Anarın dostuyam...
Günelin yenə dəyişməyən üz ifadəsilə Anara baxdığını görüb biraz gülümsünür:
-Bizim bu heyvan bu gün biraz çox içib ...Bütün içkilərimi içib-deyə bir zarafat etsədə Günel yenədə narahat idi...Onu içəri gətirib qoltuğa oturdur..Anarın bu halını biraz ələ salıb gülür və Günellə sağollaşıb evdən çıxır...
Anar Günelin ona baxdığını görüb:
-Oooo Günel xanım......Necəsiz?
-Anar yaxşısan? Sənə qəhvə hazırlayım?
-Yox mənə qəhvə lazım deyil...Mənə...Mənə...
-Anar xahiş edirəm uzan sən sərxoşsan..Mən indi sənə qəhvə hazırlayıb gəlirəm -deyib mətbəxə gedərkən Anar cəld ayağa qalxıb onun belindən tutub özünə doğru çəkir.....
-Hələdə məni sevirsən...
-Anar.........Anar xahiş edirəm..........
-Bilirəmki məni sevirsən.....
-Anar burax məni!!!!
-Niyə?!!!! Bəlkə səndə Elçini sevirsən hə?!!!!-deyib onu öpmək istəyərkən,Günel onun sinəsindən itib üzünə sərt bir şillə çəkərək otağına qaçır.............
Anar şillədən sonra sanki özünə gəlmişdi..Qoltuğa oturaraq hər iki əliylə başını tutur..
-Mən nə edirəm?....Aytən.... Hamısı yəni ona görədi.....Mən aşiq olmuşam... Özüdə dostumun sevdiyinə...
Günel yatağında dizlərini qucaqlamış səsizcə ağlayırdı...
-Allahım....Yalavarıram Allahım unutdur onu mənə ...Yalvarıram...Mən belə yaşaya bilmirəm..O başqasını sevir və mən bunun acısını çəkirəm...Bilsəydim,əgər bilsəydim ki,burda,onun yanında qalmalı olacam,öldürsəydilərdə gəlməzdim...Nolar Allahım mənə səbr ver...Onu unutmaq üçün mənə güc