r həftə nə yeyiblər? Necə olub ki, acından ölməyiblər?” Gözü sərçəyə sataşdı. Sərçə dimdiyində yarpaq qırıqlarını daşıyıb, tısbağaların ağzına qoyurdu! Adam dayə kimi tısbağaları bəsləyən sərçənin işi qarçısında heyrətdə idi. Yaxın gedib tısbağaları ayaqları üstə çevirdi. Yanında duran və mənzərəni səssizsə seyr edən oğlunun saçlarını tumarlayıb, bayaqkı sualın bir qədər gecikmiş cavabını verdi:

- Əlbəttə, bu tısbağalar da Allahındır, oğlum! Allahındır, buna heç şübhən