“Yer üzündə yaşayan elə bir canlı yoxdur ki, Allah onun ruzisini verməsin. Allah onların sığınacaqlarını da, əmanət qoyulacaq yerlərini də bilir. Bunların hamısı açıq-aşkar kitabdadır (lövhi-məhfuzdadır)” (Hud, 6).

Bir nəfərin gözəl bağı vardı. Öz bağını çox sevir, ona qulluq etməkdən zövq alırdı. Bağın çox hissəsini üzüm tənəkləri təşkil edirdi. Bu adam tənəkləri vaxtında budayar, dərmanlayar, məhsul zay olmasın deyə talvar düzəldərdi. Özü dindar idi. Hərdən balaca oğlu da oynaya-oynaya onun yanına gələr, gördüyü işi diqqətlə izləyər, bəzən sual verərdi. Verdiyi sualların bir qismi də belə olardı: “Ata, filan şeyi kim yaradıb?” “Filan şey kimindir?” Ata da bir qayda olaraq cavab verərdi: “Allah yaradıb, oğlum. Hər şeyi Allah yaradıb”. “Hər şey Allahındır, oğlum. Biz də Allahınıq, gördüyün hər şey Onundur, Amma bəzi şeyləri Allah yaradıb və bizə verib ki, istifadə edək”.

Bir gün ata yenə bağda işləyirdi. Hələ talvar düzəltməyə macal tapmadığı üzüm tənəklərindən birinə yaxınlaşanda gözlərinə inanmadı. Tənəkdəki iri üzüm salxımları pis gündə idi. Kimsə üzüm gilələrini qırıb yerə tökmüşdü. Tənəyin dibi yarı yeyilmiş üzüm gilələri ilə örtülmüşdü.

Adam çox qəzəbləndi. Hirsini saxlaya bilməyib qışqırdı: “Kim bu üzümləri zay eləyib? Əlimə keçsə, onun dərisini üzəcəyəm”. Səsə oğlu yaxınlaşdı. O da atasını qəzəbləndirən “günahkar”ın kim olmasını görmək istəyirdi. Axı, atası heç vaxt boş yerə hirslənmirdi.

Adam ətrafa boylandı. Bu işi edənin hansısa heyvan ya quş olduğunu anlamışdı. İndi onu tapmaq qalırdı. Qulağına qonşu tənəkdən xışıltı səsi gəldi. Yarpaqların xışıltısı idi. Adam yaxınlaşdı. Yarpaqları aralayıb baxdı. İki tısbağanı “cinayət üstündə” yaxalamışdı. Tısbağalardan biri artıq hənirti eşidib başını qınına soxmağa macal tapsa da, o biri hələ də qabaq ayaqlarını tənəyin gövdəsinə söykəyib dikəlmiş vəziyyətdə, torpağa dəyməsinə az qalan bir üzüm salxımının gilələrini yeməkdə idi.

- Aha, tapdım sizi, ay yaramazlar!

Adam yaxına gəlib, tısbağaları