n dönüb, onun “əsla olmaz!” baxışlarını görüb qalib gəlmiş kimi gülümsədi:
- Əlbətdə olar.- Aysu Sənanı çəkib digər tərəfə apararkən Süsən, Sənanın çabalamasına baxıb zövq alırdı.
Elə bu an yanına biri yaxınlaşdı:
- A! Sən Süsənsən?! Uşaq vaxtı həmişə məni döyən Süsən?! Inanmaq çətindi...
Aysu Sənanı çəkib, bir qızın önündə saxladı. əli ilə onu işarə edib dedi:
- Tanış ol, Süsənin uşaqlıq dostu Ayla.
Sənan vecsiz şəkil də qızı süzürdü ki, birdən gözləri geniş açıldı. Qarşısındakı qız olduqca cəsur bir paltar geyinmişdi. Qısa və sinəsi açıq donundan əlavə makiajı və saçıda diqqət çəkən idi. Qız Sənan donub qaldığını görüb, şirin-şirin gülümsəyərək:
- Tanışlığımıza şadam. Süsənin nişanlanmasına çox sevindim. O həmişə biraz şey idi...
Aysu Sənanın hələ də donub qaldığını görüb gülümsədi. Uzaqdakı Süsən və yanındakı adama göz ücü baxıb, eşidilməyəcək tərzdə pıçıldadı “ bütün oğlanlar eynidi, səndən daha gözəlini tapanacandı. Indi tək qalanda əsl üzünü göstər Süsən xanım”
Həqiqətən də Süsənin səbrinin son damlaları tükənirdi artıq.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Qarşısındakı adını belə bilmədiyi adam getdikcə ona yaxınlaşırdı və onun artıq əli gicişirdi. Oğlan durmadan yadına belə gəlməyən “xatirə”lərdən danışarkən, Süsən güclə gülümsəyib başını yelləyirdi. “ rədd ol get iyrənc məxluq. Bu dəqiqə səni əzəcəm! Biraz da döz Süsən, sənə öyrədilənləri unutma. Normal qızlar nə edər? Bunu parçalayıb, ətindən gəşəng bir bozartma bişirər. Üstünə də biraz halqa-halqa oğranmış soğan... of! Nə deyirəm mən, o axmaq kimi düşünməyə başladım!” Süsən özünü saxlamaqla çalışarkən, oğlan ona daha da yaxınlaşmışdı. Artıq Süsən istəsə belə ona heç nə edə bilməzdi, çünki utancaqlığı onu döyərək gizlədə bilməyəcəyi qədər çoxalmışdı. Ilk dəfə özünü bu qədər çarəsiz hiss edirdi, çünki əvvəllər əsla bir oğlan ona bu qədər yaxınlaşa bilməmişdi. Yəni xəstəxanalıq olmadan. Yox, biri var idi...
- Oy da, kim bilərdiki Süsən bu qədər gözəlləşə bilər? Sənin üzün həmişə belə gözəl idi?