incitdiyi bəlli idi. nədənsə bu da onun ürəyini ağrıdırdı.
Oğlanlar nə baş verdiyini anlamırdılar. Lakin Samirlə Elnur Süsəni sakitləşdirməyə çalışarkən, Elçin Sənanın arxasıyca getdi. Otağına girib, əsəbi şəkildə:
- Sənə noldu belə? Niyə Süsən bacının üstünə düşdün?!
Çarpayısında uzanıb, qollarını başının altında çarpazlayan Sənan vecsiz şəkildə dedi:
- Bilmirəm. Əsəbləşdim.
- Niyə əsəbləşdin ki? Durduq yerə qıza qışqırmağa başladın. Noldu ki?
Sənan:
- Bilmirəm!- deyə qışqırıb dikəldi. Çarpayını kənarında oturub, əli ilə başını tutaraq daha sakit səslə:
- Ona nyiə kömək etmək istədiyimizi belə anlamır... başqa bir şeyi necə anlayacaq? Onunla dost olmaq belə mümkün deyil, ya... bilmirəm! Nə istədiyimi bilmirəm! Amma bildiyim bir şey var, o bunu anlamayacaq...
Elçin təəccüblə Sənana baxırdı. Ilk dəfə idiki onu belə görürdü. Bu qədər çarəsiz, bu qədər kədərli və bu qədər aciz... güclə udqunub pıçıldadı:
- Sənan...
- Hə.
- Sən onu sevirsən?
- Kəs səsini...
Səhər Süsənlə Sənan arasındakı gərginlik hiss olunurdu. Ikisi də mümükün qədər bir-birindən uzaq durmağa çalışırdılar. Yemək bitdikdən sonra oğlanlar bir-bir evdən çıxdılar. Həmişəki kimi ən sonda evdən çıxan Sənan qapının dəstəyinə əlini atmışdı ki:
- Dayan.
Sənan arxasını dönüb Süsəni gördükdə əsəbi şəkildə:
- Nə?
- Mən...mən dünən elə demək istmə...
- Nə fərqi varki? Sən əsla dəyişməzsən. Kobudsan, səliqəsizsən, danışmaqdan çox döyüşürsən. Oğlan olmalıydın, çaşıb qız olmusan. Heç oğlan olsaydin bele üzünə heç bir qız baxmazdı.
Sənandan üzr istəməyi düşünən Süsən, sözləri ilə qəzəblənib qışqırdı:
- Əsl sən özünə bax. Dayanmadan qışqırırsan, acgözsən. Hələ axmaqlığını demirəm, rekord qırır o!
- Anormal ifritə! Ikimiz az qala ekiz kimi dəst geyinirik, bir qız necə geyinməlidi onu belə bilmirsən!
- Ha! Iyrənc məxluq! O qədər iyrəncsən ki, paltarlarını maşına atmasam aylarla eyni köynəkdə gəzərsən! Güya sən bir qızla necə danışacağını bilirsən də!
Sənan:
- Qarşımdakı