deyildik. Həm bax, lap azca yanıb.
- Amma az yansa belə ən az 6 ay insan yaşaya bilməz bu evdə.-deyib, oğlanların ona baxdığını görüb çiynini çəkdi.
Samir:
- Onda ev təmir olanacan hamımız harda qalacağıq?
Bir addım atıb, Sənanla yanaşı dayanan Süsən:
- Başqa evlərimiz var, amma heç biri hamımızın yerləşəcəyi qədər geniş deyil... bu o deməkdi ki...
- Ayrılacağıq...
Elçin:
- Elə demə Sanan, ayrı evlərdə yaşasaq belə dost deyilik?
Sənan Elçinə bir an heç nə anlamamış kimi baxsa da, başa düşüb:
- Hə. biz ayrılmaz dostlarıq axı. Da burda yaşamasaq be
Elçin:
- Elə demə Sanan, ayrı evlərdə yaşasaq belə dost deyilik?
Sənan Elçinə bir an heç nə anlamamış kimi baxsa da, başa düşüb:
- Hə. biz ayrılmaz dostlarıq axı. Da burda yaşamasaq belə görüşərik.- deyib, gözucu Süsənə baxdı.
Süsən gözlərini evdən ayırmadan baxırdı. Biraz pis şəkildə belə olsa onunda zəhləsi getdiyi oğlanlardan qurtulmuşdu, amma buna sevinə bilmirdi.hətda yenə ürəyinin sıxıldığını hiss edirdi. Sanki yenə nə isə əksik olacaqdı, ya da kimsə.
Böyük evin yemək otağında yığışmışdılar oğlanlar. Hər kəs səssiz, hər kəs düşüncəli, hər kəs kədərli idi. çünki bir ilə yaxın yaşadıqları evdə deyildilər. Oturduqları bahalı divan belə onları narahat edirdi. Amma içlərindən biri vardı ki, hamsından daha narahat idi. bunu görə bilirdilər. Oğlanlar əlləri ilə başını tutub, düşüncəli halda dayanan Sənan ürək ağrısı ilə baxıb, fikrini dağıtmağa çalışdılar:
- Oyda sənin ailən varlı imiş Samir?
Samir Elçinin niyə belə dediyini anlayıb, biraz bərkdən:
- Hə, həmdə çox. Amma mən əziyyət çəkməyə öyrəşim deyə bu evdə qalmağa qoymurlar.
Elnur ciddi şəkildə:
- Sən işləmirdin, kirayəni, yemək pulunu hardan tapırdın bəs?
- Anam verirdi.
- Bəs bunun harası əziyyət çəkməkdi?
- Sən gedib mənim anamdan 20 qəpik almağa çalış bir. Qadının “ver” sözünü eşidəndə alergiyası qalxır.
Elçin öz aralarında söhbət edən Elnurla Samiri dümsükləyib, hələ də heç bir reaksiya verməyən Sənanı göstərdi.