tutdu:
- Bu nədi Süsən? Belə getmək fikrin var? Nişan böyük sarayda olacaq, hamı don geyinəcək. Sən isə... o axmaqlar güya sənə öyrədəcəklərdi. Elə yaxşı ki qurtuldum onlardan, ev düzələndə də qəbul etməyəcəm.
Süsən bunu eşidib, cəld ayağa qalxaraq:
- Zarafat edirdim, indi hazırlaşıram.- deyib, qaçaraq öz otağına getdi.
Bir saat sonra hazır idi. uzun mavi donu, uyğun ayaqqabıları, dalğalanmış saçları və zərif makiajı ilə. Hələ üzündəki biraz kədərli ifadə onu o qədər məsum, o qədər incə göstərirdi ki, heyran olmamaq mümkün deyildi. Leyla xanım və onlara güya hazırlaşmaq üçün gələn Aysu ağzı açıq ona baxırdılar.Leyla xanım qızının yanına gəlib, saçlarını oxşayaraq:
- Bax mənim qızım belə gözəldi. Keşkə həmişə belə olsan.
Süsən başını qaldırıb, ona ancaq belə olduğu vaxtlar yaxşı davranan anasına baxdı. “sən olduğun kimi də pis deyilsən..” yadın düşən bu cümlə ilə gülümsədi. Az qala pıçıltıya bənzər səslə:
- Mütləq belə olmağım vacibdi ki?
- Əlbətdə qızım. əgər belə olsan, səni sevən biriləri tapmaq asan olar. Bax mən həmişə baxımlı, gözəl olmuşam. Ona görə atan mənə dəli kimi aşiq idi. mən sənin xoşbəxtliyini istəyirəm. Istəyirəm səni sevən, qoruyan biri olsun yanında həmişə...
Leyla xanım danışdıqca, Süsənin xatirələri canlanırdı. “Sənan artıq özünü saxlamayıb, qışqıraraq:
- Sən xəstəsən?! Hanı dəyişəcəydin?! əynindəkilər yenə şalvar-köynək, tək fərqi o gic-gicə yazıların olmaması!
Süsən öz geyimini süzüb, çiynini çəkərək:
- Sənin kimi iyrənc böcək başa düşməz, bu paltarla ordakı hər kəsi özümə heyran edəcəm.”,” - Sən xəstəsən?! Niyə vurusan?! - Əsl sən xəstəsən! sürüdən ayrı düşmüş qoyun kimi nə yolun ortasında dayanmısan? - Sən kimə qoyun deyirsən çöl donuzu?! - Sənə ifritə!”,” - Birisi gün də, ondan sonrakı gün də olmayacam. Hətda sizin gəldiyiniz hər dəfəsində evdə olmayacam. Bu ara da, mənim tipim incə-mincə, həddən artıq süni, özünü gözə soxmağa çalışan tiplər deyil, rahat, özü kimi ola bilən tiplərdi. - deyib, düşünürmüş kimi