s aldılar. Aysu sevinmiş şəkildə:
- Elə bildim o axmaq fikrini dəyişib geri qayıtdı, təzəcə canımız qurtulmuşdu.
Süsən ona fikir vermədən anasına tərəf dönüb, ciddi şəkildə:
- Mənim saçlarımı niyə eləməli olduğunu anlamadığım formalar verməkdən zəhləm gedir. Rahat hərəkət edə bilmədiyim paltarları heç sevmirəm. Parıldayan, naxışlı, kupurlu olan hər şeyə nifrət edirəm. Bərkdən danışmaq daha rahatdı və yalandan gülümsəmək mənlik deyil. Ağır şeyləri qaldırmağı, nəyisə təmir etməyi və ya qırmağı, döyüşməyi sevirəm. Kimsə məni sevsin deyə bunlardan əl çəkmək istəmirəm. Bağışla, amma mən əsla sənin istədiyin kimi bir qız olmayacam, çünki mən beləyəm. Məncə...belə olsam belə...məni...- deyə sözünü tamamlaya bilməyib başını aşağı saldı.
Birdən ağlına gəlmiş fikirlə cəld aysuya çevrildi. Yumruğunu düyünləyib, əsəbi şəkildə qışqırdı:
- Və o axmağa ancaq mən axmaq deyə bilərəm!
Indi güclə nəfəs alıb, yorğunluqdan ayaq üstə dayana bilməyən Sənan qarşısındakına baxırdı. Udqunub, inanmırmış kimi pıçıldadı:
- Sən?
- Evi Azik..Ayaz yandırıbmış. Nənə görübmüş. O gün evdəymiş.
Sənan aydın hiss olunan təssüflə:
- O qarı yanğından belə sağ çıxıb? It canı var onda, hara ölür. Hamımızı basdıracaq. Bəs bu polislər hardan çıxdı?
- Mən çağırdım.
Sənan başını anlamış kimi yelləyib, birdən dərk edib qışqırdı:
- Yəni bayaqdan burdaydın? Döyülməyimə baxmaq xoşuna gəlirdi hə? manyaksan sən, xəstə!
Süsən cəld:
- Yox, yəni əslində hə. amma...- deyib, başını aşağı salıb barmaqları ilə oynayaraq pıçıldadı:
- Amma pis döyüşmürdü...
Süsən cümləsini tamamlamadan Sənan başını onun çiynini qoydu. əlləri ilə qolundan tutub, pıçıltıya bənzər səslə dedi:
- Problem deyil... uzaq durmana sevindim. Sənə heç nə olmadı...
Bir müddət elə qaldılar, ta ki Sənan oğlanların qəribə gülümsəmə ilə onlara baxdıqlarını hiss edənədək. Cəld özünü geri çəkib, əllərini yelləyərək:
- Düşündüyünüz kimi deyil. Yəni yorğun idim, bir də gördüm...
- Hı hı, mütləq elədi. Gedək.
Sənan