oğlanların ona gülüb, bilərəkdən ordan uzaqlaşdıqlarını görüb çarəsiz şəkildə saçlarını qarışdırdı. “indi əsla dillərindən qurtula bilməyəcəm” deyə düşünüb, onların arxasıyca getmək istəyirdi ki bir şey onu dayandırdı.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Geriyə dönüb pencəyinin ətəyindən tutan Süsənə baxdı. Süsən başını qaldırıb, biraz sərt şəkildə:
- Çox yaxın olmaq pisdi, uzaq olmaqda. Tez-tez döyünən ürək, tərləyən əllər, nəfəs almağı çətinləşməsi. Yanındaykən belə çox uzaq olduğunu düşünmək, gözlərinə baxa bilməmək, deyəcəyin bütün sözləri unutmaq və ağlına gələn ən axmaq şeyləri düşünmək. Onu öldürmək istəmək. Düzdü?
Sən tam başa düşməsə də, gözlərini Süsənə kilidləyib qeyri-iradı:
- Düzdü.-deyə pıçıldadı, ardından:
- Yəni öldürmək istəmək xaric.
- Demək sən çox axmaq olduğun üçün bunu ancaq mən hiss edirəm.
Sənan dişlərini qıcıyıb, əsəbi şəkildə:
- Öldürmək istəmək? Bax indi hiss edirəm, hətda damarlarımda axır o hiss bu an.
- Bəs onda bu nədi?
Sənan Süsənin sualı ilə donub qaldı. Nə hiss etdiyini bilirdi artıq, amma bu an, Süsən gözlərinin içinə baxarkən adını qoymaq çətin idi. həmişə öyrəşdiyi Süsən deyildi qarşısındakı, nə geyimi, nə hərəkətləri, nə də dediyi sözləri ilə. Ürəyinin az qala dayanacaq qədər sürətlə döynməsi isə onu daha da çarəsiz edirdi. Süsən ondan cavab gəlmədiyini görüb, yaxınlaşdı. Çiyninə bərk vurub, kinayəli şəkildə “indi kim imiş başa düşməyən axmaq?” deyə pıçıldayıb oğlanların arxasıyca getdi. Sənan o azca uzaqlaşdıqdan sonra əli ilə çiynini tutub, ufuldayaraq “əli elə bil dəyirman daşıdı!” deyə pıçıldadı. Amma nədənsə gülümsəməsinə mane ola bilmirdi...
6 AY SONRA:
- Evimiz... bitdi. Yenə bir yerdəyik.
Samirlə Elnur Elçinin sözü ilə gülümsəyib bir-birlərinə baxdılar. Həqiqətən də artıq bura idi onların evi. Otaqları, bir yerdə yemək yedikləri mətbəx, söhbət etdikəri qonaq otağı-hər yer xatirələri ilə dolu idi. Samir həmişəki yerində əyləşib, özündən əmin şəkildə:
- Mən buranın işığıyam elə bil, gələn kimi hər yer