nə görmədim! Yəni mən heç gözümü açmadan nənən məni parçaladı...
Sənan Süsənin qəzəblə üstünə gəldiyini görüb, əllərini irəli verib onu sakitləşdirməyə çalışaraq:
- Həm bu artıq keçmişdə qaldı. Biz evləndik yəni, problem deyil. Bu günü məhv etməyək. Hə? hə?
Süsən yumruğunu düyünləyib:
- Heç də belə səni iyrənc məxluq!- deyə qışqırıb,onu vurmaq istəyirdi ki, Sənan yumruğu havada saxladı.
Süsənə bir addım yaxınlaşıb, yenə nə isə demək istəyirdi ki, donub qaldı. Süsən gözlərini yerə dikmiş, dodağını dişləyirdi, hətda yanaqları belə yüngülcə qızarmışdı... utandığı bəlli idi... Süsən Sənanın ona gülümsəyərək baxdığını görüb, əsəbi şəkildə:
- Nədi?!
Sənan:
- Heç... sadəcə indi çox gözəl görünürsən...- deyə pıçıldayıb, Süsənin tuduğu əlindən dartıb özünə çəkdi. əydi başını çənəsindən tutaraq qaldırıb, kiçik bir öpüş qondurdu.
Geri çəkildikdə Süsənin yenə utanıb, başını aşağı saldığını görüb gülümsədi... biraz daha yaxınlaşıb, belindən tuturaq bir öpüş daha qondurdu...biri daha...biri daha....
- Səni sevirəm...
- Mən də səni sevirəm...
Beləliklə bir hekayənin daha sonuna gəldik. Həmişə hər kəsin sevgiyə layiq olduğunu düşünmüşəm, bir də hər kəsin fərqli olduğunu. Insanlar, başqaları bizi həmişə qəliblərə salmağa çalışır. Başqalarının bizim əvəzimizə seçdiyi paltarları geyinməli, başqalarının bizə uyğun gördüyü kimi davranmalı və onların istədiyi sözləri deməliyik, sırf “normal” olmaq üçün. Mən Cəmilə Məmmədli deyirəm ki, sizin ən gözəl olduğunuz halınız, sadəcə “sən” olduğunuz halınızdır. Qoy başqaları normal olmadığınızı, belə etməməməli olduğunuzu desin, əminəm bir yerlərdə mütləq ən gözəlin sən olduğunu düşünəcək biriləri vardır. O zaman ilki məndən gəlsin, milyonlardan biri olmaqdansa, fərqli və təkrarolunmaz “sən” olduğun müddətcə ən gözəlsən!
Süsən: gərək görüntüsü, gərək ətri ilə digər güllərdən kəskin fərqlənir. Demək olarkı hər şəraitdə bitə bildiyindən “vəhşi çiçək” belə deyilir ona. Lakin yaxından baxdıqda rəngi və fərqli olması ilə