. Restoran 10-13 yaşlarında uşaqlar ilə dolu idi və hamsı onlara tərəf qışqıraraq gəlirdilər:
- Süsən bacı, karateci qız...bizə yenə nə göstərəsən?
Süsən arxadakı oğlanlara qalıb gəlmiş kimi baxıb:
- Anamın iş yoldaşları gənc olduğundan, u.aqları da balacadı. Hər ad günlərində məni çağırıb döyüş fiqurları göstərməyimi sitəyirlər. Sizə demişdim axı, mənə heyran olacaqlar...
Sənan Süsənin kinayəli təbəssümü ilə daha da əsəbləşib, səyriyən gözünü dayandırmağa çalışırdı ki, Süsən əli ilə onu işarə edib:
- Uşaqlar bu böcə..oğlan könüllü olaraq mənim köməkçim olmaq istəyir! Bu dəfə bütün döyüş fəndlərini onun üstündə göstərəcəm!
Sənan qaçaraq onun üstünə gələn uşaqlardan dəhşətə düşmüşkən, hər şeyi elə girişdə anlayıb, bayaqdan qaçan oğlanların yoxluğunu hələ indi anladı. Paltarından tutub, onu çəkişdirən uşaqları yox sayaraq , qarşısındakı Süsənə öldürəcəkmiş kimi baxırdı...

Eh Sənan, bir qızın zəif nöqtəsin tapsan, o sənin bütün zəif nöqtələrinə hücuma keçər... 1:2 hesab Süsənin xeyrinə... hələ ki..
Qarşıımıza bəzən elə insanlar çıxar ki, bizi düşünməyə məcbur edər. Adi olmaz, öyrəşdiyimiz kimi olmaz, bizə öyrədilənlər kimi olmaz... Bizim təbirimizlə "normal" olmaz. Amma əslində hər zaman qaçırdığımız bir nöqtə var, nədir bu "normal"? Bizim kimi olanlar, yoxsa sadəcə özü olanlar?...
- Hmm... Sənan yeməyini yemək istəmirsən? - deyə, qorxa-qorxa dilləndi Elçin.
Sənan qarşısındakı Süsənə düşmən kimi baxmağa davam edərək:
- İştahım yoxdu bu gün- desə də, əlindəki çörəyi vəhşi kimi dişlədi.
- Şükür ki, yoxdu...
ortalıqdakı havanı yumşaltmağa çalışan Elnur sakit səslə:
- Bəs dünənki ad günün necə keçdi?
- Əslində super! Əgər 12-13 yaşlı, təpik atmağı sevən uşaqlara heyransansa. hələ birdə səni ortalıqda qoyub sürüşən dostlara sahibsənsə!
Günahlarının fərqində olan oğlanlar eşitməmiş kimi davranaraq yemək yeməyə davam edirdilər. Süsən isə Sənanın qorxunc baxışlarına qarşılıq verərəkən:
- Hələ nə qədər mızıldamaq fikrin var? Sadəcə uşaqlar