ə atmaq istəyirdi ki, şkafdakı dağınıq paltarlar üstünə aşdı. Qarşısındakı Süsənin ona rişxəndlə baxdığını görüb, əllərini belinə qoyub, inid biraz cılız çıxan qürurlu səsi ilə:
- Oğlan otağı bax belə olar! Həm sən özünə bax! Paltarlarımız az qala dəstdi. tez qız kimi bir şeylər geyin, makiaj-filan elə və get ananın qarşısına bizi öldürməyəcək vəziyyətdə çıx! həm hələ də, bizə borclusan...
Süsən nə isə demək istəsə də, deyəsən Sənanın bu çarəsiz halına acıyıb...yox, sadəcə həqiqətən onlara borclu olduğunu hiss edib, məcburən razılaşdı. qollarını sinəsinə çarpazlayıb:
- Yaxşı, onda ətəklərin harda? makiaj alətlərin hansı daxılda?
- Ha? - deyən Sənan, onu sürükləyərək öz otağına gətirdiyini indi anlamış kimi saçlarını qarışdırıb:
- Sənin otağın ikinci mərtəbədə idi və ən yaxın otaq mənimki olduğundan....yəni...
- Anladım. yuxarı çıxsam anam görər, artıq üstümdə olanları səliqəyə salmaqdan başqa yol yoxdu.
Sənan:
- Hə. - deyib, səssizcə Süsənə baxmağa başladı.
Süsən ona, o Süsənə... uzun uzun...sanki zaman dayanmış kim...

Oğlanlar Leyla xanımın başını qarışdırmağa çalışardılar hələ də və bu an otağa qaçaraq girən Sənanın varlığına indiyə kimi heç bu qədər sevinməmişdilər. Sənan isə qarşısında Leyla xanımı görüncə asta addımlarla yaxınlaşıb divanda, onların yanında oturdu. Elçinin Leyli xanımın başını qarışdırmasından istifadə edən ELnur ona tərəf əyilib:
- Nə oldu? - deyə soruşdu.
Sənan yarı əsəbi:
- Dəqiq bilmirəm. indi otağımdadı. üst-başını səliqəyə salacağını dedi, amma birdən hirslənib mənə hücum elədi. əlindən güclə qaçmışam.
- Nə? Sənin otağındadı, özünü qaydaya salacağını dedi və sən otaqdan zorla atıldın? sən Samirdən beləbetər imişsən.
- Ha?
Elnur Sənanın həqiqətən də heç nə anlamamış ifadəsinə baxaraq:
- Heç, səninki səfehliyin ucbatındanmış.
Sənan Elnura nə isə demək istəyirdi ki, Leyla xanım ayağa qalxıb:
- Ay mənim gözəl qızım.- deməsiylə hamı dönüb otağın girişinə baxdı. Oğlanlar öz gözlərinə inanmırmış kimi