Sənan " sizə nə?" deyərmiş kimi baxıb, divana özünü atdı. Elçin:
- Sənə nə oldu Sənan? Süsən bacıya neylədin?
Sənan fikirli halda:
- Dəqiq bilmirəm. Ya az öncə xilas edən qəhraman, ya da stres atacağı qum torbası oldum. Yəni hər iki halda bu yaxşı bir şey... deyəsən yəni...
Oğlanlar Sənana heç nə anlamamış kimi baxarkən:
- Necə yeni, indi qızım sənə əl qaldırıb?
Sənan arxasında olan Leyla xanıma dönmədən:
- Yəni...Əslində bunu özüm istədim deyə biləri...
- Mənə dəxli yoxdu. Hansı normal qız bir oğlana, həm də sənin kimi oğlana əl qaldırar. BƏs onu normal...
Sənan ani hərəkətlə ayağa qalxıb, Leyla xanımın qarşısına dikilərək:
- Bəlkə də qızınızın "normal" olmamasının səbəbini özünüzdə axtarmalısız?
- Sən nə demək istəyirsən?
- Bəlkə bu işinizdən əl çəkib, normal bir ana olmalısız?
- Mən bu işi qızım yaxşı yaşasın, mənim çəkdiyim əziyyətləri çəkməsin deyə edirəm!
Sənan kinayə ilə gülümsəyərək:
- Hər zaman bu bəhanəniz var hə?. "uşağım üçün edirəm", "o əziyyət çəkməsin deyə". Bizim eslində daha çox əziyyət çəkdiyimizi görməməyə çalışıb, öz həytınızı yaşayın.."bizim üçün"... - deyib, otaqdan çıxdı.
Leyla xanım gedən Sənanın arxasıyca baxıb, oğlanlara dönərək:
- Bu nə çərənləyirdi?
Samir:
- Onun ailəsi ilə, əslində anası ilə probləmləri var...
- Dəqiq olaraq biz də səbəbini bilmirik - deyən Elnurun ardından, Elçin kədəli səs tonu ilə:
- Çünki o əsla dərdlərini deyən biri deyil...

Sənan əsəbi şəkildə mətbəxə keçib, sanki heç nə olmamış kimi yemək bişirən Süsənə baxdı. Soyuducuya söykənib, ayağını yerə vuraraq ona burda olduğunu bildirməyə çalışsa da, Süsənin əslində onu görməzdən gəlldiyini anladığı anda:
- Sən heç nə deməyəsən?!
- Kimə? Nə?
- Anana, bayaq olanları.
- Niyə?
Sənan onun heç nə olmamış kimi davranmasına əsəbləşib, yenə qışqırmaq istəsə də, ozünü cilovlayıb bilmiş bir səs tonu ilə:
- Mən hər şeyi anladım. Sənin belə olmanın səbəbi uşaqlıqdan bəri ananın işinə görə onun arxasıyca danışan insanlar.