ə qoblin* hardadı? Bu gic-gicə fikirləri o soxdu ağlınıza... - qapının ağzında donub qalan Sənanı itələyib keçmək istəyirdi ki, o da yerə mıxlandı.
Qapını o açmasına rəğmən, ən sonda içəri girə bilən Elnur isə hər zamanki sakitliyini qoruyub, söhbətdən kənar qalmağına sevinərək, gördüyü mənzərə qarşısında təbəssümü dəhşətə düşmüş ifadə ilə əvəzləndi...
Hər kəsi bu qədər təəccübləndirən mənzərə nə ola bilərdi ki? Bunu öyrənmək üçün hər şeyin başladığı yarım saat əvvələ nəzər salmaq lazım:
Elçin Süsəni divara dirəmiş, üzündəki heç də məsum olmayan bir ifadə ilə cavabı gözlərkən anidən gözləri geniş açılıb, səsini belə çıxarmadan yerə yığıldı. Süsən yerdə qıvrılan Elçinə gözlərini qıyaraq baxıb, sakit səs tonu ilə:
- Aha, evdə təkik. Aikido çempionu ilə, qarışqanı belə öldürməyəcək biri...
Elçin böyük ehtimalla "həssas yer"inə dəyən zərbə səbəbi ilə, küsmüş uşaq kimi yerdə büzüşüb pıçıldadı:
- Hə, mən bir qarışqanı belə öldürə bilmirəm, bir qız belə məni döyür... Mənim haram oğlana oxşayır ki?...
Süsən ilk öncə fikir vərməyib getmək istəsə də, yarı vicdan əzabı, yarı analıq instinqi ilə ayaq saxlayıb:
- Mən də səni o axmaqlardan fərqli bilib, ən azından qisməndə olsa adama oxşadığını düşünürdüm. Amma ancaq bir oğlan mənim əsəblərimlə oynayıb, tək zərbə ilə yerə yıxılacaq qədər axmaq ola bilər. Sən o birilərindən daha iyrənc məxluqsan.
Elçin:
- Doğurdan?! - deyə oturduğu yerdə dikilərək, yumaq görmüş pişik kimi parıldayan gözlərini Süsənə dikdi.
Süsən isə bu ani dəyişməni anlamayan bir ifadə ilə Elçinə baxıb, özünü məcbur hiss edərək:
- Doğurdan...?
- Amma mən Samir kimi qızları ovsunlamağı, Sənan kimi döyüşməyi, Elnur kimi ciddi olmağı bacarmıram?.
Süsən nə edəcəyini bilmədən Elçinin indi ağlayacaqmış kimi görünən üzünə baxırdı. yenə nə edəcəyini bilmədən, ağlına ilk gələni dedi:
- Bu onları səndən daha çox iyrənc etmir, yəni səndən də ən az onlar qədər zəhləm gedir.
- Amma Sənan həmişə məni araya qoyur, nişanlandığımı eşidəndə şoka