tək kəlimə belə etməmişdilər. hər qarşılaşdıqlarında oğlanlar bir vəchlə Süsəni ondan uzaqlaşdırırdılar. Sənanın mətbəxdən əlində çörək arası bir şeylərlə çıxmasını dodağını çeynəyərək izləyən Süsən, son 2 gündü yanından ayrılmayan elçinə dönüb:
- Biriniz deyəcəksiz nolub buna? Sakit dayanır, qışqırmır və "yeemək" deyə mələmək evəzinə, gedib özü hazırlayır! Heç normal deyil.
Elçin:
- Əslində bunlar normaldı. - deyib, Süsənin qəzəbli ifadsini görüb davam etdi:
- Amma Sənan üçün heç də normal deyil. Narahat olma Süsən bacı, düzələr. Sənin Sənanı bu qədər düşündüyünü bilmirdim.
Süsən Elçinə boş-boş baxıb;
- Onu düşünən kimdi? ürəyim sıxılır sadəcə. Hamınızla dalaşsam belə ancaq ona vura bilirəm. o kitab qurdu heç mənlə dalaşmır, çin malı Don Juan nə vaxt yaxınlaşsam üzünü tutur.
Elçin həqiqtən də, Süsənin halına acıyıb, gözlərini ona dikib ən məsum halı ilə:
- Mənə vura bilərsən Süsən bacı. Söz verirəm üzümü tutmayacam və səndən küsməyəcəm.
Süsən Elçinin həqiqətən də dediklərində ciddi olduğunu anlayıb, üzündəki şirin ifadəyə baxıb köks ötürdü. Divanda oturub, çörəyini səssizcə yeyən Sənana düşmən kimi baxıb, dodaqaltı pıçıldadı:
- Bu axmağın sayəsində telepuziki döyməli olacam...
Axşamüstü ev qayıdan Sənan, həyət girdiyi anda birninin onu izlədiyinin fərqinə vardı. Asta addımlarla evə yaxınlaşdıqca buna əmin olub, hiss etdirmədən arxaya baxmağa çalışanda bir əl ağzını tutdu. nə olduğunu anlamağa macal tapmamış belindən tutan ikinci əl onu evin arxa tərəfinə çəkməyə çalışırdı ki, sonunda SƏnan özünə gəldi.(müəllif: CƏmilə Məmmədli) Cəld onu tutan əli qavrayıb, özünə çəkərək belindən tutub havaya qaldırdı. Lakin hücüm edən də, təslim olmayıb çabalamağa davam etdiyindən ikisi də yerə yıxıldı. Üstündəki hücüm ədnin üzünü görən Sənan qaldırdığını əlini dayandırdı. Bezgin şəkildə:
- Nuri Alço kimi çayıma-filan dərman atsaydın, Coşğunun izindən getmə sən.
Sənanın sinəsi üstündə oturmuş Süsən ona yüngül bir yumruq atıb:
- Qoruyucuların sayəsində