ol. - deyib, evə tərəf gedirdi ki, ayaq saxlayıb:
- Amma bu anormal qal demək deyil. Ən azından gecənin bir yarısı oğlanların üstündə təpinməkdən əl çək!
Sənan artıq getsə belə, Süsən gözlərini yerə dikmiş şəkildə dayanmışdı. Çünki bəlkə də həyatında ilk dəfə bir oğlanın onu qız kimi görməməsi qəlbini incitmişdi... Sözlər boöazına düyümləndiyindən, tək bir cümlə töküldü dodaqlarından:
- Mən də normal olmaq istəyirəm..
Birinin bizi sevməsi çox yaxşıdır, amma birinin bizi ən gözəl halımızla deyil, hər halımızla sevməsi daha yaxşıdır...
Süsənin “normal” olmağı dilədiyi gündən 3 gün keçmişdi və normal olan tək şey bir-birlərini gördükləri yerdə gəbərtməyə hazır olan Sənan və Süsən idi. Amma Süsənin bunda daha həvəsli olduğunu bildirmək gərək. Həvəsli? Bu sözün nə qədər xəfif qaldığını açıqlamağa söz yoxdur hərhalda...
- Süsən bacı, duzu verə bilrsən?
- Buyur.
- Çörək zəhmət olmasa.
- Əlbətdə.
- Bu yeməyə istiot qatmaq ağlına gələ bilməzdi?!
- Al özün tök!
Sənan üzünə doğru son sürət gələn istiot qabından son anda əyilməklə qurtula bilib, qəzəblə Süsənə baxdı.
- Sən dəlisən?! Adam kimi verə bilməzdin?
- Sən adam olsaydın verərdim!
Sənan:
- Nə, onlar istəyəndə elə gəşəng verirsənki! Mən düşməninəm?!
Süsən qəzəblə:
- Hə! – deyib, masadan qalxaraq otaqdan çıxdı.
Sənan onun arxasıyca qəzəblə baxarkən, Elçin ona gözlərini dikib, əsəbi şəkildə:
- Neynəmisən qıza?
- Qız? Hanı qız? əgər qız deyəndə o ifritəni nəzərdə tutursansa, mən heç nə eləməmişəm!
Samir Sənana günahlandırarmış kimi baxıb:
- Nç nç nç, belə olmaz. Sən bir qız haqqında niyə belə danışırsan? Süsən də təbii ki, qızdı. Sadəcə biraz fərqlidi...
Sənan qollarını sinəsində çarpazlayıb, gözlərini Samirə dikərək:
- O da bir qızdısa, niyə gedib sevgi təklif eləmirsən? Etsənə?
- Hmm... sadəcə hələ yaşamaq istəyirəm...
Sənan qalib gəlmiş kimi gülümsəyib:
- Gördün, sən də bilirsənki o normal qız deyil.
Elçin yemək masasında belə əlində kitab olan Elnura