Bağışlayın əlahəzrət, siz gəlmədən təmizliyi bitirə bilmədik. Artıq məcburən siz o çox dəyərli, birazdan təpiyi ilişdirəcəyim arxa hissənizi qaldırıb özünüz eləməli olacaqsız.
Elnur soyuq bir ifadə ilə:
- O qız gedəndən beləsən.
- Pah. O nəinki qız, heç adama oxşamazla nə əlaqəsi var? O gedəndən bəri dua edirəm kənddən qayıtmaması üçün. İnşallah orda bir öküz-filan onu üzişdirərdə, ağlı başına gələr.
Elçin Sənana bilmiş-bilmiş baxıb:
- Elnur hansı qız olduğunu demədi axı. Ağlına ilk o gəldiyinə görə, dəmək heç ağlından çıxmır.
Sənan etiraz etmək üçün bir-iki cümlə demək istəsə də, Elçinlə Elnuruin üzündəki “hı, hı bilirik” ifadəsini görüb, söhbəti dəyişməyə çalışdı:
- Bəs o “babnik” hanı? Noldu, buraları təmizləməyə qız gətirəcəkdi?
Elçin:
- Gətirdi onsuzda.
- Hanı bəs?
- Ilk olaraq Samirin otağını təmizləyib, getdi...
Sənan əsəbiliklə qaşlarını çatıb, yarı incik tonda:
- əclafa bax, ancaq öz otağını təmizlədib. Bəs bizimkilər? Sizin ki, cəhənnəm, mən 2 günə çarpayımı tapa bilməyəcəm içərdə.
Elnurla Elçin cəld Sənana baxıb, onun həqiqətən də ürəkdən dediyini anladılar. Bir-birlərinə baxıb, səssiz “səfehdi bu” deyərək güldülər. Sənan onların ona güldüyünü anlayıb, əsəbi şəkildə qışqırdı:
- Nə var ee, bir oğlanın otağını yığışdırmaması normaldı. əlbətdə, siz qız-bibilər bilməzsiz belə şeyləri.
Elnurla Elçin ciddi bir ifadə ilə:
- Bir ara səninlə söhbət etməmiz lazımdı.
- Artıq bəzi şeyləri öyrənməyin vaxtıdı.
Sənan bir söz demək istəyirdi ki, çalınan qapı zəngi ilə susdu. Hər qapı çaldıqda olduğu kimi, bir-birlərinə baxıb kimin açacağına qərar verməyə çalışırdılar. lakin bu hər dəfə olduğu kimi yenə uzun çəkdiyindən, qapının zəngi çalınmağa davam edirdi. Artıq zəng əvəzinə, yumruqlar qapıya dəyməyə başladıqda Sənan nə isə hiss edib cəld ayağa qalxdı. Mətbəxdən çıxıb, bir-başa qapıya gedirdi. Qapıya dəyən yumruqlar gücləndikcə, addımları sürətlənsə də bir yandan özünü sakit aparmağa çalışırdı. əlini dəstəyə atıb, qapını özünə