qalmadı. Həm o ifritəyə niyə hirslənməliyəm?
Elçin az qala qorxa-qorxa:
- Yəni nişanlanacağı oğlan gəldi axı...
Sənan çiynini çəkib:
- Nolsunki? Həm ona oğlan deməni özümə təhqir qəbul edərəm. Gəllir gəlsində, bacı-bacı oturarlar- deyib, gülərək özünü çarpayıya atdı.
Elçin Sənanın bu sevincli halına əsəbləşib, eşidilməyəcək tərzdə pıçıldadı:
- Öküz ki, öküz. Elə bil dünən az qala kəsib damarların tökən bu deyildi...
Elçinin otaqdan çıxması ilə Sənan yenidən dikəlib, gərnəşərək öz-özünə:
- O ifritə elə ancaq bir geyi seçərdi. Yoxsa oğlana qalsa, təbi ki daha yaxşıları var. Valla elə ancaq o geylə olması dünyadakı bütün oğlanların xeyrinədi. Xüsusəndə mənim...
Səhər hamıdan gec durub, evdə onda və Süsəndən başqa heç kim olmadığını anlayan sənan divana əyləşib, bezgin şəkildə:
- Hamsı yeqin görüşə gediblər. Bir mən qırt toyuq kimi evə tıxılmışam bu ifritəylə- deyib, qapının zəngi ilə diksindi. Öncə Süsənin açmağını gözləsə də, qapının hələ də çaldığını görüb ayağa qalxdı.
- Başqa vaxt olsa “bu evin sahibi mənəm” deyə özünü dağıdar!- deyyə Süsənin arxasıyca deyinib, qapını açmağa getdi.
Qapını açdıqda Ayazı görüb kinayəli bir gülümsəmə ilə:
- Xoş gəlmisən. “Suzi”n evdədi.
- Nə yaxşı, başqa kim var?
- Heç kim...
- Ikiniz təksiz?
Sənan hiss olunan rişxəndlə:
- Narahat olma, ona məndən zərər gəlməz. Sənin kimi...
Ayaz qarşılıq olaraq ülümsəyib, içəri doğru bir addım atdı. Sənanın düz qabağında dayanaraq, gözlərinə baxıb:
- Ancaq öz adına danış- deyib, çiyninə əlini sərt çəkildə vurub içəri keçdi.
Sənan içəridən Ayazın “Suziii, Suzim...” deyə çığırdığını eşitsə də, yerindən tərpənə bilmirdi. Qapının ağzında dayanıb, qaşlarını çataraq az öncə hiss etdiyini anlamağa çalışırdı. Çiyninin yüngül ağrımasından çox, ürəyinə daman şey onu narahat edirdi...
Artıq günlər yavaş-yavaş keçir, universitetdə dərslər başlamışdı. Oğlanların əsas dərdi imtahanlara hazırlaşmaq idi. Bir tək Sənandan başqa. Artıq hər gün onlara gələn Ayazı izləyirdi