Ifritənin birini axtarırdım.
- Niyə?!
Sənan səsini alçaldıb, üzünü çevirərək:
- Keksi yemək olar deyə soruşacaqdım...
- Niyə soruşmadın?
Sənan udqunub, dəhşətli bir şey xatırlamış kimi:
- Nənən qarşıma çıxdı...
Otağa çökən səssizliyi anlamayan Ayaz otaqdakıların üzünə baxıb, maraqla soruşdu:
- Nənə kimdi ki?
Heç kəsin qorxudan cavab verməyəcəyini görən Sənan, Ayaza düşmən kimi baxıb:
- Gecə yarısı qabağına çıxsın deyə dua etdiyim birisi...
Axşamüstü Ayaz getdikdən sonra yavaş-yavaş otaqlarına çəkilirdi oğlanlar. ən axırda otağına getmək istəyən Sənan mətbəxin yanından keçərkən Süsənin içəridə qab yuduğunu gördü. Öncə keçib getmək istəsə də, ayaq saxladı. Içəri keçib Süsənin yanındakı tumbaya söykəndi. Öncə sadəcə Süsənin qab yumasına baxsa da, onun əsəbi “nə var?” baxışıyla qarşılaşıb danışmalı oldu.
- Heç... sadəcə bayaq... Yəni mən ona inanıb, məni sorğulayarsan deyə düşünmüşdüm.
Süsən gözlərini Sənana dikib:
- Onsuzda yalan demirdi. Qadağan olduğu halda yuxarı çıxmışdın.
Sənan günahkar kimi gülümsünüb:
- Hə. amma o mənim oğurladığımı demək istəyirdi. Biraz qəribədi.
- Hə. mövzu sən olan da, biraz qəribə davranır.
Sənan fikirləşirmiş kimi dayanıb, Süsənə şübhə ilə baxdı. dediklərindən əmin deyilmiş kimi:
- Bəlkə o “elə” olsa belə...səni qısqanır.
Süsən əlindəki qabları yerinə qoyub, Sənana baxaraq ciddi şəkildə:
- Kimə?
- Mənə.
- Niyə?
Sənan Süsənə diqqətlə baxıb, həqiqətən də ciddi şəkildə soruşduğunu anladı. əsəbilikə dərindən nəfəs alıb, bezgin şəkildə:
- Yəni mən oğlanam, sən inanması çətin belə olsa qızsan. Eyni evdə yaşayırıq.
- Nolsunki?
Sənan gözlərini Süsənə dikib, ona anlamaq üçün şans vermək istədi. Amma Süsən yenə də sual dolu baxışlarla baxırdı. Sonunda bezən Sənan başınnı yelləyib:
- Heç nə. Boş ver sən. O səni qısqanırsa, quş qədər ağlı yoxdu valla.- deyib mətbəxdən əsəbi şəkildə çıxdı. Otağına doğru gedərkən, Süsənin arxasıyca dodaqaltı deyinməyə davam edird “ ya məni axmaq yerinə qoyub, ya