a özünü.. qoyunun biri belə olsa anlardı. Bu qız normal deyil...”
Səhər yenə hamı öz işinin ardınca getmişdi, Sənandan başqa. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Yataqdan yeni çıxmış, daha doğrusu oğlanların onu universitetə getsin deyə, çarpayısından güclə çıxardıb, divana tulladıqları halı ilə idi hələ. “yemək...yemək...” deyə zarıldarkən, onsuzda dağınıq olan qısa saçlarını qarışdırırdı. Qapının zəngi çalınması ilə, yenə zəngli saat olduğunu düşünüb sağ əli ilə gözlərini açmadan axtarmağa çalışdı. Amma sonunda otağında yox, divanda olduğunu xatırlayıb gözlərini açdı. Zəngin çalmağa davam etməsi ilə açmağa məcbur olduğunu anlayıb ayağa qalxdı. Yuxulu gözllərini ovuşdurub, qapını açarkən qarşısındakını görməsi ilə dişlərinin arasından bir söyüş fısıldadı. Ayaz isə onu görüncə soyuqlaşan bir ifadə ilə:
- Süzi hardadı?
- Mən nə bilim? Yəqin evdədi də.
- Eyni evdə yaşamırsız?
- Eyni evdə yaşayırıq, göbəyimiz bir kəsilməyib....
Ayaz kinayəli bir səs tonu ilə:
- Nə əcəb? Amma sizi görən, elə bilər bir kəsilib. Ikinizdə yaman yaxınsız, nə də olsa eyni evdə yaşayırsız hə? amma biz evlənəndən sonra da bu yaxınlığınınız davam etməsə...
Ayaz sözünü bitirmədən Sənan onu içəri çəkib, tək əliylə yaxasından tutub divara dirədi. Yuxulu gözlərini ona dikib, fısıltıya bənzəyən səs tonuyla:
- Ağzından çıxanlara diqqət etsən yaxşı olar Azik. Yoxa “Suzi”nə fürsət vermədən, mən səni öldürərəm...
Ayaz onu böyük güclə divara dirəyib, az qala nəfəsini kəsən Sənana qorxuyla baxdı. sözləri adı yonda deyilsə də, gözləri ciddi olduğunu isbat edirdi çünki...
Insan olmağımızın ən yaxşı tərəfi bu deyilmi onsuzda? Bizim üçün dəyərli olanları ən çox biz incitsək belə, bütün gücümüzlə qoruyarıq...
əlində çəngəl donub qalan Sənan başını qaldırıb Süsənə baxdı. Onun üzündəki ciddi ifadəni görüb, udqundu. Gözlərini ona dikib, yazıq bir səslə:
- Nə dedin?...
- Mənimlə görüşə çıxarsan?
Sənan az qala ağlayacaqmış kimi:
- Niyə mən axı...
Oğlanlar Sənanın onlara baxdığını görüb,