r şəkildə anladı. əli ilə ayağını tutub, əsəb qarışıq bir gülümsəmə ilə pıçıldadı:
- Sənə mən yox, elə bir qırxayaq lazımdı ki, hət gün bir ayağını şikəst edəsən... Bu ifritə heç dəyişməyəcək...

Bəlkə də dəyişməyəcək, amma sən deyişməyini istərmiydin? Məncə yox...
*= Mamuro Çiba məşhur “sailor moon” animəsinin qəhramanı.
Nəhayət o böyük gün gəlib çatmışdı. Böyük ev gələn qonaqlar, evdə yaşayanlar və bir-birini bəlkə də ilk dəfə görən adamlarla dolu idi. Böyük nişanı evdə etmyə qərar vermişdilər. Böyük dedikdə, həqiqətən böyük bir nişan idi. Beləki evdə olan qonaqların əlindən heç nişanlanacaq qızın harda olduğunu belə bilən yox idi. O isə öz otağında bir növ gizlənmişdi. Anasının gətirtdiyi saç, makiaj ustalarından necə qaçdığı isə bir müəmma idi. Köhnə pijamalarında, yerinin içində oturub bu günün tez bitməsi üçün dua edirdi ki otağının qapısı döyülmədən açıldı. Süsən bir reaksıya verməyə macal tapmamış:
- Demək balaca gəlinimiz burda imiş...
- Hələ heç paltarını belə geyinməyib...
Süsən cəld yerindən tullanıb qaçmaq istəyirdi ki, qapı və pəncərə çoxdan tutulmuşdu. Qaçacaq bir yeri olmadığını görən Süsən, çarəsiz döyüşmədən təslim oldu...

1 saat sonra Süsən qarşısında dayandığı aynaya baxıb, uşaq kimi mızıldanırdı:
- Mən bunu geyinmək istəmirəm. Saçlarım çox buruqdu. Bu boyanın dadı iyrəncdi, mən çiyələklisini istəyirəm...
əlindəki maşa ilə onun saçını düzəldən Sevinc, mızıldamalarından bezmiş şəkildə başını qaldırıb:
- Başqa paltar yoxdu. Saçlarını düz eliyəndə də, “çox düzdü” dedin və o boya yemək üçün deyil! Qoy onu nişanlın düşünsün dadı necədi!
Fidan və Süsən eyni anda:
- Niyəki?
- Niyəki?
Sevinc gözlərini süzdürüb, saçlarını arxaya ataraq:
- Böyüyəndə bilərsiz...
Süsən çiynini çəkib, qarşısındakı aynadan özünə baxmağa başladı. Az qala ağlayacaqmış kimi cılız bir səslə:
- Bəs bığlarımdan nə istədiz...
Sevinc əsəbdən dəli olmağına az qaldığını hiss edib, əlindəki maşanı boğarmış kimi sıxarkən, Fidan Süsənini çiynini