z idilər...
Sənan ona doğru dikilmiş baxışlar altında telefonda oyun oynayırdı. Hər kəsin narahat olduğunu və onunla danışmaq istədiyni bilsə də acığa oyunun səsini sonuna kimi açmışdı. Bu səbəblə oyunda uduzduğunu ətrafdakılarda çox yaxşı eşitdilər. Sənan ekrandakı “game over” yazısına ürək ağrısı ilə baxıb, telefonu kənara qoyaraq ətrafındakılara süni təəccublə baxdı:
- Aaa, siz burdasız uşaqlar?
Elçin əsəbi şəkildə:
- Hə, 45 dəqiqədi. Elə bil bilə-bilə bizlə danışmamaq üçün oyun oynayırsan.
- Nə? Sən nə danışırsan, əsla ola bilməz elə şey.
Samir gözlərini Sənana dikib:
- O dünənki nəydi? Elə bil Süsənlə aranda nəsə var. Vay çakal, məndən əvvəl...
- Nə?! O ifritəylə mən? Ağzını get yaxala, təhqir qəbul edərəm. Həm mən dünən buralarda deyilim ki.
- Sən olduğun çox bəlli. Ancaq sən bütün o geyvarı şeylərin geyinsən belə, öküz kimi böyürməyi geylik sana bilərdin.
Sənan saçlarını qarışdırıb, əsəbi şəkildə:
- O ifritənin günahı! Məni alçaldırdı! Hər nəysə , olanları sizdə gördüz. Bitdi.
Bayaqdan susan Elnur Sənanın sıxılmış və küncə sıxışdırılmış halına baxıb, fikirli-fikirli:
- Mənə maraqlı gələn isə sənin niyə bu yolla həll etməndi. Yəni əvvəlki Sənan olsa, belə plan qurmaqdansa yumruqları ilə girişərdi. Yəni etiraf etməliyəm, bu daha ağıllı yol olub, amma niyə?
Sənan baxışlarını qaşırıb, zorla danışırmış kimi:
- Çünki işə yumruqlarımla girişsəydim, əvvəl axır ucu o ifritəyə dəyəcəkdi. Həm siz axmaqlarda elə biləcəkdiz mən ona qarşı nə isə hiss edirəm deyə belə edirəm.
- Onsuzda elə bilirik.
- ən məntiqli fikir budur.
- Çox romantik...
Sənan yumruqlarını düyünləyib, var gücü ilə qışqıraraq:
- Rədd olun otağımdan!!!
Axşamüstü Leyla xanımın çağırmasıyla qonaq otağına toplanmışdı hər kəs.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Leyla anım Ayaz mövzusunda təyziq göstərdiyi üçün Süsəndən çəkinirdi hələ. Süsənin yenə o köhnə sport dəsti geyinərək gəlməsinə belə heç nə demədi. Amma gəlib, səssizcə divanda oturan oğlanları görüncə, qaşalarını