edib, dəhşətə qapılıb başını silkələdi. əlini Samirin çiyninə qoyub, qorxunc bir xırıltıyla dedi:
- Sonra halvamı yeyərsiz. Lazım deyil. Başqa şey düşün.
Samir bezgin şəkildə onun qolundan tutub çəkərək:
- Düşündüm, sən otaqdan çıxırsan və mən görüşə hazırlaşıram. Öz problemini özün həll elə, mən qızlar məni boğmağa qrupla gələndə səni çağırmıram.- deyib çölə itələdiyi Sənanın üzünə qapını bağladı.
Sənan yenə qapının üzünə bağlanmasına hirslənib qışqırdı:
- Nolub e, bu gün Sənanı qov günüdü?! Nəysə tapa bilsəm tapardımda.
Divara söykənib fikirləşməyə çalışdı, lakin ağlına bir şey gəlmirdi. Elə bezib, bir-başa Süsənin yanına gedib üzr istəməyə qərar verdi. Həmişə onu tapa biləcəyi yerə-mətbəxə tərəf getdi. Düşündüyü kimi Süsəni orda görüb, dərindən nəfəs alaraq danışmağa başladı:
- Bax olanları unudaq getsin. Qəzaydı, bilmədən oldu. Niyə belə...
Sənanın sözü ağzında qaldı, çünki Süsən tək kəlimə etmədən yanından keçib getmişdi. amma Sənan donub qalmışdı, çünki ilk dəfə Süsənin hirslənməkdən çox utana biləcəyi ağlına gəlmişdi. Onun göründüyündən qat-qat utancaq biri olduğunu bilən tək o idi və bunu unutmuşdu. Özünə gəlib Süsənin arxasıyca gedib həqiqətən üzr istəmək istəyirdi ki, dayandı. Saçlarını qarışdırıb, ağlına gəlmiş fikirlə gülümsəyərək pıçıldadı:
- Mən bu qızla nə edəcəm axı...
Günlərdir ki, Sənanın evə gec gəlməsiylə ortalıq sakitləşmişdi. Süsən oğlanlara qarşı mehriban olmasa belə, Sənanın olduğu vatlardakı kimi od da püskürmürdü. Hətda oğlanlar Sənanın haralarda olduğu ilə maraqlansalar da, bu onlara sərf etdiyindən susurdular. Buna ən çox sevinən isə Süsən idi təbii. O hadisədən sonra Sənanı hər gördüyündə onu öldürməyi arzulayacaq qədər utanırdı çünki. Indi isə Sənan ortalıqda yox ikən rahat hərəkət edə bilirdi. Indi də mətbəxi yığışırmağı bitirdikdən sonra, əlini yuyub getmək istəyirdi. Arxasını döndüyü anda Sənanın qapıya söykənib ona baxdığını gördü. Bütün bədənini bürüyən istilik yenə yanaqlarına axıb, onu qızartmadan əvvəl