zərbəsiylə yerə yıxdığı Sənanın yanından heç nə olmamış kimi keçib getdi. Sənan ayağını qucaqlayıb, ağrıdan ölsə belə astaca gülərək pıçıldadı:
- Ən azından əvvəlki anormal olan “normal” halına döndün...
Qonaq otağında olanlardan xəbərsiz oturan oğlanlar isə Sənan haqqında danışırdılar. Elçin:
- Deməli Sənan işləyib? Möcüzədi bu. Onun işləməkdən zəhləsi gedir axı?
Elnur çiynini çəkib, təəccüblü bir ifadə ilə:
- Bilirəm. Gəlib məndən ona iş tapmağımı istəyəndə mən də şoka düşmüşdüm. Onsuzda bu gün gündəlik maaşını alan kimi çıxıb.
Samir yadına bir şey düşmüş kimi cəld:
- A, məndən də zərgər soruşmuşdu. Nə isə düzəltdirmək istəyirdi. Yəqin ona görə pul lazım olub.
- Bəlkə kiməsə hədiyyə almaq istəyib? Məsələn sevgilisinə?
Elnur və Samir Bunu deyən Elçinə diqqətlə baxıb, bir-birlərinə baxdılar. Heç düşünmədən hamsı eyni anda:
- Ola bilməz.
- Mümkün deyil.
- Başqa açıqlaması var.- desə də, Elçinin ağlına başqa açıqlama gəlirdi. Özünün belə inanmadığı bir şey...
Günlər öz axarı ilə keçib gedirdi. Hər şey normal idi, daha doğrusu anormal olan “normal” idi. Süsən yenə öz oğlan düşməni hərəkətlərinə davam edir, idman zalına gedirdi. Oğlanlar isə son hadisələrlə universiteti tamamı ilə boşlayan Sənanın üstünə düşüb, dərslər keçirdilər. Nənə isə yenə nadirən ortalıqda görünürdü. Nadirən, yəni Sənanla Süsənin tək qaldığı anlarda “təsadüfən”. Xoşbəxtlikdən bu “təsaduflər” azalmışdı da, Sənan rahat yaşaya bilirdi. Ta ki, o günədək...
Hər kəs mətbəx də oturmuş səhər yeməyi yeyirdi. Sənan verdikləri ağır dərslərə görə onlara küs olduğundan sakitlik hökm sürürdü. Bu an ev telefonu zəng çalmağa başladı. Hamı ərinkdiyindən özünü eşitməməzliyə vururdu. Amma artıq 5-ci çalışında dözə bilməyən Elçin ayağa qalxıb, telefonu götürmək üçün digər otağa keçdi. Digər otaqdan onun telefonla nə danışdığı güclə eşidilirdi.
Yeməyini bitirən Sənan boşqabını havaya qaldırıb qışqırdı:
- Yenə tök!
Süsən artıq bundan bezib, biraz əsəbi şəkildə:
- Sən özün tökə