ə baxdılar. Sevincin biraz çox olan “açıqsözlü”lüyü məlum idi.
- Məncə onsuzda Süsən bacı olduğu kimi yaxşıdı. Sadəcə biraz dəyişikliyə ehtiyacı var.- deyən Elçin, Samirlə Elnura Sənanı işarə etdi. Sənanın üzündə həqiqətəndə Elçinlə razıymış kimi bir ifadə vardı.
Sənan hər kəsin ona baxdığını görüb, qaşlarını çataraq “nə?”-dedi. Oğlanlar başlarını yelləyib, gülməklərini gizlətməyə çalışırdılar. Bir tək Sənandan başqa hamsı anlamışdı. Anlamayan biri daha vardı...
Qapı zərblə açıldığında hər kəs diksindi. Süsənin qapını qırdığı bəlli idi, lakin o çölə çıxdıqda qapının onun qırdığına inanmaq çətin idi. əynində çəhrayı rəngdə, dizdən olan bir don,manikur edilmiş əllər, saçları xəfif dalğalandırılmış, çəhrayı dodaq boyası, qara qələmlə çevrələnmiş sürməli gözlər – deyişməyən tək şey onun öldürücü baxışları idi . oğlanlar ona ağzı açıq şəkildə baxarkən, o bir neçə addım irəli gəlib var gücü ilə qışqırdı:
- Bu kimin planı idi?!
Hamıdan tez özünə gələn Sənan cəld Elçini qabağına alıb:
- De ha. Bax hamsı bu şirin babanın planı idi.
Süsən Elçinin qorxmuş uşaq kimi olan üzünə baxınb dayandı. Elçinin gözləri elə parıldayırdı ki və üzündə “Süsən bacı mənə vurma” ifadəsi olduğundan Süsən ona heç nə edə bilmirdi. Yenə Sənan baxıb, yumruqlarını sıxaraq:
- Fərq etməz, mən yenə də səni döymək istəyirəm.
Sənan Elçini özünə daha da yaxınlaşdırıb, oğlanlara dönərək:
- Gördüz? Sizə nə demişdim? Bu qıza nə geyindirsəz belə, yenə də içindəki canavar sağ qalacaq. Bundan qız-mız olmaz.
Elnur Sənan baxıb:
- Amma bu sənin fikri...- demək istəyirdi ki, Sənanın yalvaran baxışlarını görüb susdu.
Oğlanların başı qarışıq olduğundan Samirin çoxdan Süsənin yanında bitdiyindən xəbərləri olmamışdı. Samir Süsəni başdan-ayağa süzüb, gülümsədi. Onun əlindən tutub, dəhlizdəki böyük aynanın qabağına gətirdi. əli ilə aynanı göstərib:
- Bax gör. əsl şəhzadə olmusan.
Süsən Samirin ona toxunmasına qəzəblənib, onu vurmaq istəyirdi ki gözü aynaya sataşdı. (müəəlif: Cəmilə Məmmədli)