Gördüyünə inana bilməyib, bir addım geri çəkildi. O ilk dəfəydi ki, özünü belə görürdü. Oğlanların ətrafında yığışdığını hiss etmədən təkrar-təkrar saçlarına, paltarına, makiajına baxdı. Hərəkət belə etmirdi, sanki hərəkət etsə bu sehr pozulacaq. Oğlanlarda Süsənin bu halını gülümsəyərək izləyirdilər, bir tək Sənandan başqa. O əllərini cibinə qoyub, vecsiz şəkildə oğlanların Süsənə baxmasını izləyirdi. Dodaqaltı “çox matahdı sanki” deyə pıçıldayıb, səsli şəkildə dedi:
- Bəs qızlar hanı?
- Deyəsən içərdədilər hələ. Ürəkləri getmiş ola bilər.
Süsənin bu sözündən sonra Elnur və Samir cəld qonaq otağına tərəf qaçdılar. Sənan bundan istifadə edib, hələ də aynadan özünə baxan Süsənə dedi:
- Çox da baxma. Hərəktələrin hələ dəyişməyib. əyninə don keçirib, üzünü boyamaqla qız olunmur.
Elçin Sənanın acıq verən uşaqlar kimi danışmasına gülümsəyib, Süsənə yaxınlaşaraq:
- Narahat olma, biz Süsən bacıya hər şeyi öyrədərik. O da hər kəsin heyran olacağı bir qız olar. Həm də hər oğlanın.- deyib, son cümləni deyərkən Sənan baxdı.
Sənan vecsiz şəkildə çiynini çəkib:
- Bacarırsızsa edin, məndən pas- deyib. Biraz əsəbi şəkildəöz otağına tərəf getdi.
Axşama kimi oğlanlar Süsənə dərs verməklə məşğul idilər. Elçin bir qız kimi şirin-şirin danışmağı, gülümsəməyi öyrətməyə çalışırdı. Təbii ki, danışmaq nəysə də, gülümsəyəndə onu öldürməyə gələn Əzrayıl kimi gülümsəyən Süsənə öyrətmək mümkünsə. Elnurun işi isə standart nəzakət qanunları idi. Hər yerdə və hər şeydə qadınların öncə olması fikrini Süsən çox sevsə də, oğlanla “iyrənc məxluq” deyə sözə başlamadan danışmaq çətin idi. Samirin ki isə ən ağır-cazibədarlıq öyrətmək idi. Naz etməyi öyrətmək heç, “naz”ın nə olduğunu belə başa sala bilmirdi Süsənə. Elə indi də Samir bir əlini azca yuxarı qaldırıb, gözlərini süzdürərək, qız kimi incə bir səslə:
- Belə etmə xahiş edirəm, incidirsən axı məniii. –deməsinə heyran-heyran baxan Süsən, yüngülcə əl çalıb dedi:
- Super. Səndən çox yaxşı qız olardı.
Samir əsəblərini