i güclə cilovlayıb, zorla gülümsəyərək:
- Təşəkkür. Çox incəsən.- deyib, Elnula Elçinə dönüb ağlamaqlı səs tonu ilə pıçıldadı:
- Təhqirlə komplementi ayıra bilmir hələ...
Elçin özü də daxil olmaqla oğlanların bitkin düşdüyünü görüb, Süsənə yaxınlaşdı. Gülümsəyib:
- Süsən bacı bu günlük bəsdi. Qalanı sabaha qalsın.
Süsən cəld ayağa qalxaraq, sevinclə gülümsəyib incə səslə dedi:
- Yaxşı. Təşəkkürlər uşaqlar.
Oğlanlar onun gülümsəyib, təşəkkür etməsinə sevinib, bir-birlərinə baxdılar. Hamsının ağlından “ümid işiğa var” cümləsi keçdiyi bəlli idi. Lakin qapıdan çıxan Süsən “sonunda bitdi işgəncə” deyə qışqırıb, divara az qala onu çatladacaq yumruq atınca yenə ümidsiz hallarına qayıtdılar.
Süsən yorğun halda su içmək üçün mətbəxə keçincə, Sənanı görüb yüngülcə diksindi. Sənan ona öldürəcəkmiş kimi baıb, qəzəblə dedi:
- Hanı yemək?!
Süsən onun baxışlarına eyni şəkildə qarşılıq verib:
- Məşğul idim. Özün hazırla!
Sənan kinayə ilə gülüb:
- Əlbətdə məşğul olarsan. Sən indi “ay eləmə, ay dırnağım qırıldı ühü ühü” olmağa çalışırsan.- deyib, həqiqətən də qız kimi dayandı.
Süsən ona heç nə anlamırmış kimi baxıb, çiynini çəkərək:
- bu yaxşı deyil ki? Istədiyin bu deyildi?
Sənan:
- yox. Yəni hə... bilmirəm- deyib, əsəbi şəkildə saçlarını qarışdırdı. Süsənə diqqətlə baxıb, başını yellədi. Yanında keçib , mətbəxdən çıarkən ayaq saxladı. Ona baxmadan:
- Mən sadəcə indiki...yəni əvvəlki halınında pis olmadığını düşünürəm. Yəni olduğun kimi də yaxşı idin. Indi isə sadəcə hamsından biri olacaqsan...- deyib, mətbəxdən çıxdı.
Süsən yerindən tərpənməyib anlamağa çalışırdı. O nə demək istəyirdi ki? Olduğu kimi olmasının yaxşı olmadığını deyirdilər, indi isə... kim və ya nə olmalı idi? Ən əsası, kimin istədiyi olmalı idi?
Artıq 2 gün keçmişdi, oğlanların dərsləri yavaş-yavaş işə yarayırdı. Lakin Sənan bu işdən uzaq durmağa davam edirdi. Hətda mümkün qədər Süsəni görməzdən gəlirdi. Bunu hər kəs, hətda Süsən belə hiss etmişdi. Səhər yeməyində də,