səssizcə yeməyini yeyən Sənan hər kəsin diqqətini çəkirdi. Bir şey istəmədən, danışmadan, yeyəcəyi son yeməkmiş kimi hücum etmədən yeyirdi sadəcə. Boşqabını bitirib, ayağa qalxmaq istəyirdi ki, Süsən ondan cəld tərpənib:
- Yenə verim?- dedi, Samirin, Elnurun və Elçinin ona məzəmmətlə baxdığını görüb, daha incə səslə və gülümsəməyə çalışaraq:
- Yəni biraz daha yemək istəyirsən? Zəhmət deyil.
Sənan bir Süsəni, bir də ona “afərin” deyərmiş kimi baxan oğlanları süzüb, biraz əsəbi şəkildə:
- Istəmirəm. Həm o gülümsəmə də daha az “gəbər” deyə bağıra bilərdi.- deyib, mətbəxdən çıxdı.
Elçin Sənanın arxasıyca gülümsəyərək baxıb, Süsənə dönərək:
- Sən ona baxma Süsən bacı, mükəmməl idin.
Süsən vecinə deyilmiş kimi çiynini çəkib, oğlanlara baxıb dedi:
- Bəs siz yenə tıxmaq istəmirsiz?
Oğlanlar Süsənin yenə başladığı yerə dönməsi bəs deyilmiş kimi, bir də gülümsəməyə çalışmasına ürək ağrısı ilə baxdılar. Elçin ağlamaqlı bir səslə pıçıldadı “ mümkün deyil hə? birazcıq dəyişsə nolardı nolardı ki...”
Axşam yeməyində belə eyni hadisə təkrarlanmışdı. Sənan yenə otağına çıxıb, özünü çarpayısına atmışdı. Süsənin dəyişməsi onu narahat edirdi. Öyrəşdiyin bir şeyin dəyişməsi kimi deyildi bu, daha çox dəyişməsini istəməmək, olduğu kimi daha çox sevmək idi. Sənan öz duyğularını heç anlamadığından daha çox əziyyət çəkirdi. Yatağın içində 5 dairə çəkib, 3 salto atdıqdan sonra axşam saat 9-da yata bilməyəcəyini anlayıb yerindən qalxdı. Yuyunmaq üçün paltar götürməyə şkafa yaxınlaşdı. Daxıllarından birini açıb, köynəyini əlinə aldı. Elə bu an gözləri sonsuz qəzəblə parıldadı. Son sürət aşağı enib, mətbəxə girdi. əlindəki köynəyi soyuq silah kimi tutub, od püskürən gözlərlə Süsənə baxdı. Köynəyi havaya qaldırıb, qışqırdı:
- Səni manyak, ruhu xəstə, anormal ifritə! ən sevdiyim köynəyimdən nə istədin hə?! ölümlərdən ölüm seç, ya da seçmə! Mən sənin əvəzinə seçərəm!
Sənanın bu alovlu nitqinin əvəzinə halını pozmayan Süsən:
- Aaa, demək gördün.
- Necə yəni gördün?!