çekib diger terefe apararken Süsen, Senanın çabalamasına baxıb zövq alırdı.
Ele bu an yanına biri yaxınlaşdı:
- A! Sen Süsensen?! Uşaq vaxtı hemişe meni döyen Süsen?! Inanmaq çetindi...
Aysu Senanı çekib, bir qızın önünde saxladı. eli ile onu işare edib dedi:
- Tanış ol, Süsenin uşaqlıq dostu Ayla.
Senan vecsiz şekil de qızı süzürdü ki, birden gözleri geniş açıldı. Qarşısındakı qız olduqca cesur bir paltar geyinmişdi. Qısa ve sinesi açıq donundan elave makiajı ve saçıda diqqet çeken idi. Qız Senan donub qaldığını görüb, şirin-şirin gülümseyerek:
- Tanışlığımıza şadam. Süsenin nişanlanmasına çox sevindim. O hemişe biraz şey idi...
Aysu Senanın hele de donub qaldığını görüb gülümsedi. Uzaqdakı Süsen ve yanındakı adama göz ücü baxıb, eşidilmeyecek terzde pıçıldadı “ bütün oğlanlar eynidi, senden daha gözelini tapanacandı. Indi tek qalanda esl üzünü göster Süsen xanım”
Heqiqeten de Süsenin sebrinin son damlaları tükenirdi artıq.(müellif: Cemile Memmedli) Qarşısındakı adını bele bilmediyi adam getdikce ona yaxınlaşırdı ve onun artıq eli gicişirdi. Oğlan durmadan yadına bele gelmeyen “xatire”lerden danışarken, Süsen gücle gülümseyib başını yelleyirdi. “ redd ol get iyrenc mexluq. Bu deqiqe seni ezecem! Biraz da döz Süsen, sene öyredilenleri unutma. Normal qızlar ne eder? Bunu parçalayıb, etinden geşeng bir bozartma bişirer. Üstüne de biraz halqa-halqa oğranmış soğan... of! Ne deyirem men, o axmaq kimi düşünmeye başladım!” Süsen özünü saxlamaqla çalışarken, oğlan ona daha da yaxınlaşmışdı. Artıq Süsen istese bele ona heç ne ede bilmezdi, çünki utancaqlığı onu döyerek gizlede bilmeyeceyi qeder çoxalmışdı. Ilk defe özünü bu qeder çaresiz hiss edirdi, çünki evveller esla bir oğlan ona bu qeder yaxınlaşa bilmemişdi. Yeni xestexanalıq olmadan. Yox, biri var idi...
- Oy da, kim bilerdiki Süsen bu qeder gözelleşe biler? Senin üzün hemişe bele gözel idi?
Süsen oğlanın üzüne daha da yaxınlaşması ile geri çekilmeye çalışıb üzünü çevirdi. Ne ise demek isteyirdi,

<< 1 ... 101 102 [103] 104 105 ... 129 >>