Elnur Süseni sakitleşdirmeye çalışarken, Elçin Senanın arxasıyca getdi. Otağına girib, esebi şekilde:
- Sene noldu bele? Niye Süsen bacının üstüne düşdün?!
Çarpayısında uzanıb, qollarını başının altında çarpazlayan Senan vecsiz şekilde dedi:
- Bilmirem. Esebleşdim.
- Niye esebleşdin ki? Durduq yere qıza qışqırmağa başladın. Noldu ki?
Senan:
- Bilmirem!- deye qışqırıb dikeldi. Çarpayını kenarında oturub, eli ile başını tutaraq daha sakit sesle:
- Ona nyie kömek etmek istediyimizi bele anlamır... başqa bir şeyi nece anlayacaq? Onunla dost olmaq bele mümkün deyil, ya... bilmirem! Ne istediyimi bilmirem! Amma bildiyim bir şey var, o bunu anlamayacaq...
Elçin teeccüble Senana baxırdı. Ilk defe idiki onu bele görürdü. Bu qeder çaresiz, bu qeder kederli ve bu qeder aciz... gücle udqunub pıçıldadı:
- Senan...
- He.
- Sen onu sevirsen?
- Kes sesini...
Seher Süsenle Senan arasındakı gerginlik hiss olunurdu. Ikisi de mümükün qeder bir-birinden uzaq durmağa çalışırdılar. Yemek bitdikden sonra oğlanlar bir-bir evden çıxdılar. Hemişeki kimi en sonda evden çıxan Senan qapının desteyine elini atmışdı ki:
- Dayan.
Senan arxasını dönüb Süseni gördükde esebi şekilde:
- Ne?
- Men...men dünen ele demek istme...
- Ne ferqi varki? Sen esla deyişmezsen. Kobudsan, seliqesizsen, danışmaqdan çox döyüşürsen. Oğlan olmalıydın, çaşıb qız olmusan. Heç oğlan olsaydin bele üzüne heç bir qız baxmazdı.
Senandan üzr istemeyi düşünen Süsen, sözleri ile qezeblenib qışqırdı:
- Esl sen özüne bax. Dayanmadan qışqırırsan, acgözsen. Hele axmaqlığını demirem, rekord qırır o!
- Anormal ifrite! Ikimiz az qala ekiz kimi dest geyinirik, bir qız nece geyinmelidi onu bele bilmirsen!
- Ha! Iyrenc mexluq! O qeder iyrencsen ki, paltarlarını maşına atmasam aylarla eyni köynekde gezersen! Güya sen bir qızla nece danışacağını bilirsen de!
Senan:
- Qarşımdakı normal qız olsa biler... –deye qışqırmaq isteyirdi ki, arxasında birinin olduğunu hiss edib çevrildi. Heqiqeten de

<< 1 ... 106 107 [108] 109 110 ... 129 >>