qapı aralığından Aysu onlara gülümseyerek baxırdı. Onu gördüklerini anlayıb, qağını daha da açaraq:
- Demeli dalaşırsız? Ay ne şirin.
Senan Aysunun üzünden heqiqetende buna sevindiyini anlayıb ani bir herektele yanındakı Süsenin bileyinden tutdu. Özüne teref çekib, qolları arasına alaraq Aysuya gülümseyerek baxıb:
- Olur ara da. Amma çox sevirem deye qısa çekir.- deyib Süsenin saçlarından öpdü. Aysuya acıq verirmiş kimi baxıb, az qala üreyi geden Süseni daha çox özüne sıxıb davam etdi:
- Sen keç içeri. Süsen meni yola salıb gelir.
Aysu esebi şekilde ayaqlarını yere vuraraq, yene süni şekilde gülümseyib yanlarından keçdi. Süsen ise Senanın etdiyinden sonra özüne gele bilmirdi. Beyninde durmadan Senanın onu qucaqlayıb öpdüyü an canlanırdı. Üreyinin nefesini kesecek qeder tez-tez döyünmesi ise onu daha da heyacanlandırırdı. Sonunda özüne gelib, hele de Senanın qollarında olduğunun ferqine vardı. Celd “ çox sağ ol” deyib, ondan uzaqlaşmaq isteyirdi ki, Senan onu buraxmadı. Möhkem qucalayıb, sinesine sıxaraq başını çiynine qoydu. Bir neçe saniye ele qaldıqdan sonra başını qaldırmadan Süsenin qulağına “kaş başa düşe bilsen” deye pıçıldadı. Ani şekilde onu buraxıb, qapıdan çıxıb getdi. Süsen qapının ağzında donub qalmışdı. Ağlı, fikirleri, üreyi qarmaqarışıq idi. ne olduğu, ne edeceyini bilmirdi. Bildiyi tek şey Senanın qollarında özünü heç olmadığı qeder yaxşı hiss etdiyi idi....
Senan eve girib, heç kime görünmeden otağına keçmek istese de alınmadı.
- Senan nolub sene?
Senan Elçinin telaşla üstüne atıldığını görüb, celd geri çekildi. Onun ağzından turtub, pıçıldayaraq:
- Sus, sus... heç ne olmayıb, sen get işine.
Elçin onun elinden qurtulub, sesini çıxara bilmese de gec idi artıq. Senan her kesin qonaq otağından çıxıb, ona baxdığını gördükde teslim oldu.
Qonaq otağında her kes divana eyleşmiş Senan baxırdı. Paltarı dağınıq ve toz içindeydi. Üzünde kiçik yaralar vardı. ellleri ise yüngülce qızarmışdı.
- Sen dava eledin yene? Inana bilmirem.

<< 1 ... 107 108 [109] 110 111 ... 129 >>