baxdığını görüb çiynini çekdi.
Samir:
- Onda ev temir olanacan hamımız harda qalacağıq?
Bir addım atıb, Senanla yanaşı dayanan Süsen:
- Başqa evlerimiz var, amma heç biri hamımızın yerleşeceyi qeder geniş deyil... bu o demekdi ki...
- Ayrılacağıq...
Elçin:
- Ele deme Sanan, ayrı evlerde yaşasaq bele dost deyilik?
Senan Elçine bir an heç ne anlamamış kimi baxsa da, başa düşüb:
- He. biz ayrılmaz dostlarıq axı. Da burda yaşamasaq be
Elçin:
- Ele deme Sanan, ayrı evlerde yaşasaq bele dost deyilik?
Senan Elçine bir an heç ne anlamamış kimi baxsa da, başa düşüb:
- He. biz ayrılmaz dostlarıq axı. Da burda yaşamasaq bele görüşerik.- deyib, gözucu Süsene baxdı.
Süsen gözlerini evden ayırmadan baxırdı. Biraz pis şekilde bele olsa onunda zehlesi getdiyi oğlanlardan qurtulmuşdu, amma buna sevine bilmirdi.hetda yene üreyinin sıxıldığını hiss edirdi. Sanki yene ne ise eksik olacaqdı, ya da kimse.
Böyük evin yemek otağında yığışmışdılar oğlanlar. Her kes sessiz, her kes düşünceli, her kes kederli idi. çünki bir ile yaxın yaşadıqları evde deyildiler. Oturduqları bahalı divan bele onları narahat edirdi. Amma içlerinden biri vardı ki, hamsından daha narahat idi. bunu göre bilirdiler. Oğlanlar elleri ile başını tutub, düşünceli halda dayanan Senan ürek ağrısı ile baxıb, fikrini dağıtmağa çalışdılar:
- Oyda senin ailen varlı imiş Samir?
Samir Elçinin niye bele dediyini anlayıb, biraz berkden:
- He, hemde çox. Amma men eziyyet çekmeye öyreşim deye bu evde qalmağa qoymurlar.
Elnur ciddi şekilde:
- Sen işlemirdin, kirayeni, yemek pulunu hardan tapırdın bes?
- Anam verirdi.
- Bes bunun harası eziyyet çekmekdi?
- Sen gedib menim anamdan 20 qepik almağa çalış bir. Qadının “ver” sözünü eşidende alergiyası qalxır.
Elçin öz aralarında söhbet eden Elnurla Samiri dümsükleyib, hele de heç bir reaksiya vermeyen Senanı gösterdi. Senan her kesin ona baxdığını görüb, başını qaldırdı. Dediklerine öz de emin deyilmiş kimi:
- Men rayona qayıdacam...

<< 1 ... 116 117 [118] 119 120 ... 129 >>