bilmeyecem” deye düşünüb, onların arxasıyca getmek isteyirdi ki bir şey onu dayandırdı.(müellif: Cemile Memmedli) Geriye dönüb penceyinin eteyinden tutan Süsene baxdı. Süsen başını qaldırıb, biraz sert şekilde:
- Çox yaxın olmaq pisdi, uzaq olmaqda. Tez-tez döyünen ürek, terleyen eller, nefes almağı çetinleşmesi. Yanındayken bele çox uzaq olduğunu düşünmek, gözlerine baxa bilmemek, deyeceyin bütün sözleri unutmaq ve ağlına gelen en axmaq şeyleri düşünmek. Onu öldürmek istemek. Düzdü?
Sen tam başa düşmese de, gözlerini Süsene kilidleyib qeyri-iradı:
- Düzdü.-deye pıçıldadı, ardından:
- Yeni öldürmek istemek xaric.
- Demek sen çox axmaq olduğun üçün bunu ancaq men hiss edirem.
Senan dişlerini qıcıyıb, esebi şekilde:
- Öldürmek istemek? Bax indi hiss edirem, hetda damarlarımda axır o hiss bu an.
- Bes onda bu nedi?
Senan Süsenin sualı ile donub qaldı. Ne hiss etdiyini bilirdi artıq, amma bu an, Süsen gözlerinin içine baxarken adını qoymaq çetin idi. hemişe öyreşdiyi Süsen deyildi qarşısındakı, ne geyimi, ne hereketleri, ne de dediyi sözleri ile. Üreyinin az qala dayanacaq qeder süretle döynmesi ise onu daha da çaresiz edirdi. Süsen ondan cavab gelmediyini görüb, yaxınlaşdı. Çiynine berk vurub, kinayeli şekilde “indi kim imiş başa düşmeyen axmaq?” deye pıçıldayıb oğlanların arxasıyca getdi. Senan o azca uzaqlaşdıqdan sonra eli ile çiynini tutub, ufuldayaraq “eli ele bil deyirman daşıdı!” deye pıçıldadı. Amma nedense gülümsemesine mane ola bilmirdi...
6 AY SONRA:
- Evimiz... bitdi. Yene bir yerdeyik.
Samirle Elnur Elçinin sözü ile gülümseyib bir-birlerine baxdılar. Heqiqeten de artıq bura idi onların evi. Otaqları, bir yerde yemek yedikleri metbex, söhbet etdikeri qonaq otağı-her yer xatireleri ile dolu idi. Samir hemişeki yerinde eyleşib, özünden emin şekilde:
- Men buranın işığıyam ele bil, gelen kimi her yer aydınlandı.
Elçin başını yox menasında yelleyib, ciddi şekilde:
- Yox, buranın işığı da, eylencesi de Süsenle Senandı.
- Yaxşı,

<< 1 ... 124 125 [126] 127 128 129 >>