ayağını qucaqlayıb, ağrıdan ölse bele astaca gülerek pıçıldadı:
- En azından evvelki anormal olan “normal” halına döndün...
Qonaq otağında olanlardan xebersiz oturan oğlanlar ise Senan haqqında danışırdılar. Elçin:
- Demeli Senan işleyib? Möcüzedi bu. Onun işlemekden zehlesi gedir axı?
Elnur çiynini çekib, teeccüblü bir ifade ile:
- Bilirem. Gelib menden ona iş tapmağımı isteyende men de şoka düşmüşdüm. Onsuzda bu gün gündelik maaşını alan kimi çıxıb.
Samir yadına bir şey düşmüş kimi celd:
- A, menden de zerger soruşmuşdu. Ne ise düzeltdirmek isteyirdi. Yeqin ona göre pul lazım olub.
- Belke kimese hediyye almaq isteyib? Meselen sevgilisine?
Elnur ve Samir Bunu deyen Elçine diqqetle baxıb, bir-birlerine baxdılar. Heç düşünmeden hamsı eyni anda:
- Ola bilmez.
- Mümkün deyil.
- Başqa açıqlaması var.- dese de, Elçinin ağlına başqa açıqlama gelirdi. Özünün bele inanmadığı bir şey...
Günler öz axarı ile keçib gedirdi. Her şey normal idi, daha doğrusu anormal olan “normal” idi. Süsen yene öz oğlan düşmeni hereketlerine davam edir, idman zalına gedirdi. Oğlanlar ise son hadiselerle universiteti tamamı ile boşlayan Senanın üstüne düşüb, dersler keçirdiler. Nene ise yene nadiren ortalıqda görünürdü. Nadiren, yeni Senanla Süsenin tek qaldığı anlarda “tesadüfen”. Xoşbextlikden bu “tesadufler” azalmışdı da, Senan rahat yaşaya bilirdi. Ta ki, o günedek...
Her kes metbex de oturmuş seher yemeyi yeyirdi. Senan verdikleri ağır derslere göre onlara küs olduğundan sakitlik hökm sürürdü. Bu an ev telefonu zeng çalmağa başladı. Hamı erinkdiyinden özünü eşitmemezliye vururdu. Amma artıq 5-ci çalışında döze bilmeyen Elçin ayağa qalxıb, telefonu götürmek üçün diger otağa keçdi. Diger otaqdan onun telefonla ne danışdığı gücle eşidilirdi.
Yemeyini bitiren Senan boşqabını havaya qaldırıb qışqırdı:
- Yene tök!
Süsen artıq bundan bezib, biraz esebi şekilde:
- Sen özün töke bilmirsen? Hem belke doymusan?
Senan çiynini çekib:
- Qabı uzağa qoyan sensen.

<< 1 ... 88 89 [90] 91 92 ... 129 >>