Elçine dönüb ağlamaqlı ses tonu ile pıçıldadı:
- Tehqirle komplementi ayıra bilmir hele...
Elçin özü de daxil olmaqla oğlanların bitkin düşdüyünü görüb, Süsene yaxınlaşdı. Gülümseyib:
- Süsen bacı bu günlük besdi. Qalanı sabaha qalsın.
Süsen celd ayağa qalxaraq, sevincle gülümseyib ince sesle dedi:
- Yaxşı. Teşekkürler uşaqlar.
Oğlanlar onun gülümseyib, teşekkür etmesine sevinib, bir-birlerine baxdılar. Hamsının ağlından “ümid işiğa var” cümlesi keçdiyi belli idi. Lakin qapıdan çıxan Süsen “sonunda bitdi işgence” deye qışqırıb, divara az qala onu çatladacaq yumruq atınca yene ümidsiz hallarına qayıtdılar.
Süsen yorğun halda su içmek üçün metbexe keçince, Senanı görüb yüngülce diksindi. Senan ona öldürecekmiş kimi baıb, qezeble dedi:
- Hanı yemek?!
Süsen onun baxışlarına eyni şekilde qarşılıq verib:
- Meşğul idim. Özün hazırla!
Senan kinaye ile gülüb:
- Elbetde meşğul olarsan. Sen indi “ay eleme, ay dırnağım qırıldı ühü ühü” olmağa çalışırsan.- deyib, heqiqeten de qız kimi dayandı.
Süsen ona heç ne anlamırmış kimi baxıb, çiynini çekerek:
- bu yaxşı deyil ki? Istediyin bu deyildi?
Senan:
- yox. Yeni he... bilmirem- deyib, esebi şekilde saçlarını qarışdırdı. Süsene diqqetle baxıb, başını yelledi. Yanında keçib , metbexden çıarken ayaq saxladı. Ona baxmadan:
- Men sadece indiki...yeni evvelki halınında pis olmadığını düşünürem. Yeni olduğun kimi de yaxşı idin. Indi ise sadece hamsından biri olacaqsan...- deyib, metbexden çıxdı.
Süsen yerinden terpenmeyib anlamağa çalışırdı. O ne demek isteyirdi ki? Olduğu kimi olmasının yaxşı olmadığını deyirdiler, indi ise... kim ve ya ne olmalı idi? En esası, kimin istediyi olmalı idi?
Artıq 2 gün keçmişdi, oğlanların dersleri yavaş-yavaş işe yarayırdı. Lakin Senan bu işden uzaq durmağa davam edirdi. Hetda mümkün qeder Süseni görmezden gelirdi. Bunu her kes, hetda Süsen bele hiss etmişdi. Seher yemeyinde de, sessizce yemeyini yeyen Senan her kesin diqqetini çekirdi. Bir şey istemeden,

<< 1 ... 95 96 [97] 98 99 ... 129 >>