danışmadan, yeyeceyi son yemekmiş kimi hücum etmeden yeyirdi sadece. Boşqabını bitirib, ayağa qalxmaq isteyirdi ki, Süsen ondan celd terpenib:
- Yene verim?- dedi, Samirin, Elnurun ve Elçinin ona mezemmetle baxdığını görüb, daha ince sesle ve gülümsemeye çalışaraq:
- Yeni biraz daha yemek isteyirsen? Zehmet deyil.
Senan bir Süseni, bir de ona “aferin” deyermiş kimi baxan oğlanları süzüb, biraz esebi şekilde:
- Istemirem. Hem o gülümseme de daha az “geber” deye bağıra bilerdi.- deyib, metbexden çıxdı.
Elçin Senanın arxasıyca gülümseyerek baxıb, Süsene dönerek:
- Sen ona baxma Süsen bacı, mükemmel idin.
Süsen vecine deyilmiş kimi çiynini çekib, oğlanlara baxıb dedi:
- Bes siz yene tıxmaq istemirsiz?
Oğlanlar Süsenin yene başladığı yere dönmesi bes deyilmiş kimi, bir de gülümsemeye çalışmasına ürek ağrısı ile baxdılar. Elçin ağlamaqlı bir sesle pıçıldadı “ mümkün deyil he? birazcıq deyişse nolardı nolardı ki...”
Axşam yemeyinde bele eyni hadise tekrarlanmışdı. Senan yene otağına çıxıb, özünü çarpayısına atmışdı. Süsenin deyişmesi onu narahat edirdi. Öyreşdiyin bir şeyin deyişmesi kimi deyildi bu, daha çox deyişmesini istememek, olduğu kimi daha çox sevmek idi. Senan öz duyğularını heç anlamadığından daha çox eziyyet çekirdi. Yatağın içinde 5 daire çekib, 3 salto atdıqdan sonra axşam saat 9-da yata bilmeyeceyini anlayıb yerinden qalxdı. Yuyunmaq üçün paltar götürmeye şkafa yaxınlaşdı. Daxıllarından birini açıb, köyneyini eline aldı. Ele bu an gözleri sonsuz qezeble parıldadı. Son süret aşağı enib, metbexe girdi. elindeki köyneyi soyuq silah kimi tutub, od püsküren gözlerle Süsene baxdı. Köyneyi havaya qaldırıb, qışqırdı:
- Seni manyak, ruhu xeste, anormal ifrite! en sevdiyim köyneyimden ne istedin he?! ölümlerden ölüm seç, ya da seçme! Men senin evezine seçerem!
Senanın bu alovlu nitqinin evezine halını pozmayan Süsen:
- Aaa, demek gördün.
- Nece yeni gördün?! Bir inkar da etmeyesen?!
Süsen çiynini çekib, vecsiz şekilde:
- Bilmeden

<< 1 ... 96 97 [98] 99 100 ... 129 >>