ayaqları altında oturardım. Bu alovlanan başa yağan yağışa bənzəyərdi.
***
Dua edirəm, bu məktubla tufan kimi otağıma gələsən, sonra açıq pəncərədən çıxıb gedəsən, axı otağımda tufanı saxlaya bilmərəm.
***
Qorxudan bir-birimizi düzgün başa düşmürük.
***
Hərdən istəyirəm onları məhz yəhudi kimi hamısını (elə özümü də) itələyib dolabın yeşiklərinə yığım, bir az gözləyim, sonra yeşiyi bir balaca çəkib baxım görüm, boğulublar ya yox, boğulmayıblarsa, yenə yeşiyi yerinə qaytarım və beləcə axıra kimi gözləyim…
***
Milena bilirsənmi, sən onun yanına getdin və özün dayandığın səviyyədən aşağıya doğru böyük addım atdın, mənim yanıma gəlsən, uçuruma düşəcəksən. Bunu bilirsən?
***
Nəhayət soruşdum: “Nə edim, bütün günü gözləyim?” – “Hə”, – dedin və üzünü səni gözləyən insanlara tərəf döndərdin. Cavabının mənası o idi ki, sənin gəlmək fikrin heç yoxdur və mənim üçün edə biləcəyin yeganə güzəşt gözləməyə icazə verməkdir. “Mən gözləməyəcəm”, – sakitcə dedim, elə fikirləşdim ki, eşitmədin, bu isə nə də olmasa, axırıncı kozırım idi, arxanca qaça-qaça var gücümlə bu sözləri qışqırdım. Ancaq bu, heç sənin vecinə də deyildi.
***
Poçt işçilərində mənim gözlərim olsaydı, yəqin, onlar sənin ünvanlarından başqa heç nə oxuya bilməzdi.
***
Unutma ki, zarafat və ciddiyyəti bir-birindən fərqləndirmək asan olsa da, sənin üçün dəyərli, həyatının asılı olduğu adamlar üçün bu elə də asan deyil, risk çox böyükdür, gözlər mikroskopa çevrilir və onda daha heç nə görmək olmur.
***
Onları oxumayasan, stolun üstünə sərəsən, üzünü onların içində gizlədib ağlını itirəsən.
***
Siz ağıllısınız. Siz dərhal düzünü, ancaq çox səmimi danışdığımı sezdiniz.
***
Həqiqəti demək çətindir, zira o tək olsa da, canlıdır və bütün canlılar kimi onun da çox üzü var.
***
Nə mən – mən böyük şahmat taxtasında yalnız piyadayam, piyadanın piyadası, ondan da balaca bir şey, – anidən oyunun sərt qaydalarına rəğmən, onu pozub şahın yerini tutmağa çalışıram, – mən, piyadanın piyadası, var olmayan, oyunda