saat yeddidə? ümumiyyətlə, niyə?), – əlbəttə, bütün bunlardan adamın başı hərlənə bilər. Bağışla! İndi isə sakit gecəyə, gözlədiyin yuxuya, bir axınla bütün məni, mənim olanı – səndə rahatlana biləcək hər şeyi – qəbul elə.
***
Beləliklə, səni kresloya əylaşdirirəm – və özümü itirirəm, sözlərlə, gözlərlə, əllərlə, zavallı ürəyimlə bu xoşbəxtliyi necə ifadə edim, bilmirəm – sənin mənlə, sənin həm də mənim olmaq xoşbəxtliyini. Belə bir halda axı mən səni yox, daha böyük bir şeyi – sənin mənə bəxş etdiyin həyatı sevirəm.
***
Hərdən mənə elə gəlir ki, biz birlikdə yaşamaq əvəzinə, ölmək üçün sakitcə bir-birimizin yanında uzanacağıq. Nə olur olsun – hər şey sənin yanında olacaq.
***
Heç nəyə baxmayaraq, siz ey dilsiz-ağızsız, hərəkətsiz, yürüşdə iştirak edən, vəhşicəsinə sadəlövh insanlar, heç nəyə baxmayaraq, biz sizi tək buraxmayacağıq, hətta sizin böyük axmaqlıqlarınızda da, xüsusilə onlarda.
***
Bu sadəcə tənhalığın xəstə xəyallarıdır.
***
Niyə mən, məsələn, sənin otağında xoşbəxt bir şkaf, sən kresloda və ya yazı stolunun arxasında oturanda ya da divanda uzananda və ya yatanda düz sənə baxan şkaf deyiləm? Niyə mən şkaf deyiləm? Ona görə ki, son günlərin müsibətlərində səni görsəm, ya da sən Vyanaya gedəsi olsaydın, əzab-əziyyətdən qırılardım.
***
Birlikdə olandan sonra həyat necə asan olacaq, – necə axmağam, bu haqda yazıram! – sual və cavab, göz-gözə.
***
Onda, yəqin, belə çıxır ki, bizim hər birimiz izdivacda yaşayırıq: sən Vyanada, mən öz qorxumla Praqada, və hər birimiz – təkcə sən yox, mən də – əbəs yerə bu bağları qırmağa çalışırıq.
***
Səndən fərqli olaraq, mənim sübuta ehtiyacım yoxdur, sən mənim üçün hər şeydən yüksəksən, sən aydınlıq və etibarın özüsən.
***
Əslində onunla birgə həyatında mən yalnız ən yaxşı halda ildə bir dəfə xalça üzərində qaçmasına icazə verilən “böyük ev”dəki siçanam.
***
Mənə, sənin yüksəkliyindən baxanda heç nə görünməyən belə bir dibə tənəzzül etmək üçün bütün dünyanı qurban etsən, – bunun üçün aşağı