əlbəttə, bu qəhrəmanlıqdır, ancaq sonra xilas etdiyinə üzgüçülük dərsləri üçün abonement vermək nəyə lazımdır? Bu işi asanlaşdırmaq deyilmi? Bəlkə də bir az başından eləməkdir. Var olduğunu düşünmək daha çox cəsarət verər. Hər an köməyinə gələcəyinə ümid etmək daha gözəldir.
***
Büro mənim üçün məktəb, gimnaziya, universitet, ailə, hər şey necədirsə elədir, harda oluramsa olum məsum gözləri ilə mənə baxan canlı insandır. Qəribə bağlılığımız olan, hal-hazırda Rinqboyu avtomobillərdə gedən insanlardan da yad bir insan. Dəhşət yad. Və elə bu səbəbdən ona çox diqqət yetirmək lazımdır.
***
Yox, mən “güclü” deyiləm, yaza da bilmirəm, heç nə edə bilmirəm. Sənsə, Milena, məndən üz döndərirsən, bilirəm qısa müddətlikdir, ancaq, bax, ürəyi döyünmədən insan çox dözə bilməz, ürək döyünməsə, sən üz döndərdiyin halda necə döyünsün axı?
***
Özün üçün, fikirləşmədən, qəhrəmancasına kədərsiz həyatında yaşayırsan.
***
Əlverişli şəraitdə otağın özündə də “itmək” olar, burda imkanlar sonsuzdur və həyatın özündə də “ölmək” olar.
***
Eh, məhz indi belə çox sənəd gəldi. Mən nəyə görə işləyirəm, hələ üstəlik yuxulu halda? Nəyə görə? Mətbəx sobası üçün.
***
Ümumiyyətlə, biz elə hey eyni şeydən yazırıq. Gah mən səndən xəstə olub-olmadığını soruşuram, sonra sən bu haqda yazırsan, gah ölmək istəyirəm, gah sən, gah mən sənin önündə balaca uşaq kimi ağlamaq istəyirəm, gah sən mənim, yenə də balaca uşaq kimi. Və bir dəfə, və on dəfə, və min dəfə, və hər dəfəsində də səninlə olmaq istəyirəm, sən də belə deyirsən. Yetər, kifayətdir.
***
Yenə də həkimin nə dediyi haqda məktub yoxdur, sən astagəl, fərsiz müxbirsən, qəddarsan, mehribansan – daha nə? Heç nə, dizlərində sakitləşmək.
***
Onların içində ən yaxşısı mənim “qorxuma” bəraət qazandırmağın idi. Eyni vaxtda ona bəraət qazandırmağın mümkünsüzlüyünü beynimə yeritmək istəyirsən. Axı mən də, yəqin, hərdən öz qorxusu ilə ələ alınan vəkil təsiri bağışlayıram, qəlbimin dərinliyində, mənə elə gəlir ki, həqiqətən onu doğrulduram – axı