ı bütünlüklə ondan ibarətəm, və o, yəqin məndə olan ən yaxşı şeydir. İndiki ki, o, məndə olan ən yaxşı şeydir, ola bilsin ki, elə sənin məndə sevdiyin də bircə odur.
***
Mənsə səni sevirəm, sən ey fəhmsiz varlıq. Dəniz öz dibindəki balaca daşı sevən kimi mənim də məhəbbətim bütünlüklə səni öz sularında qərq edir, – göylər icazə versə, sənin üçün belə bir daş mən olacam.
***
Nəyəsə bir daha sahiblənmək olar? Bu onu itirmək deyilmi?
***
Beləliklə, yalnız xanım Kolerdən kitabların yazı stolundan gecə stolunun üstünə köçdüyünü öyrənirəm. Məndən mütləq bu köçə razı olub-olmadığımı soruşmaq lazım idi. Deyərdim: “Yox!”
***
Hər yəhudinin öz Klara xalası var.
***
Şkafa gəlincə. Deyəsən o bizim birinci və axırıncı davamıza səbəb olacaq. Mən deyəcəm: “Onu tullayacam getsin”. Sən deyəcəksən: “Yox, saxlayaq”. Mən: “Ya o, ya mən. Seç”. Sən: “İndi. Şkaf, Kafka – burda həmavazlıq var. Şkafı seçirəm”. – “Yaxşı”, – deyəcəm, asta-asta pilləkanla (hansı ilə?) aşağı düşəcəm və dərhal Dunay kanalını tapmasam, bu günə kimi yaşayacam.
***
Pis yatanda, suallar verirsən, özün də bilmirsən nədən. Həmişə soruşmaq istəyirsən, axı yatmamaq elə soruşmaq deməkdir; cavab olsaydı, yuxu da olardı.
***
Bədbəxtliyim ondadır ki, bütün insanları – birinci isə mənə ən dəyərli olanları – yaxşı adam hesab edirəm, həm ağlımla həm ürəyimlə.
***
Sonumuz çox yaxındır. Bunda nə qədər anlıq ümidsizlik, nə qədər əbədi həqiqət ifadə olunub?
***
Hər şey elə dəhşətli, anlaşılmaz, ən əsası isə öz keçmişimiz kimi elə yaxın və elə uzaqdır ki.
***
Yəhudilik, sənin ayaqlarının altında olsa belə, qorxulu şeydir.
***
Heç bir gün keçməmiş cavabını ala biləcəm. Axı həmişə bu cavab “gəlmə” olmayacaq ki.
***
Özün yaratdığın imkanın üstündən xətt çəkməyə tam hüququn çatır, bu haqda heç yazmağına da ehtiyac yoxdur, sadəcə bu qaranlıq otaqdan sənə doğru dar yolu elə sevinclə salmışdım ki, yavaş-yavaş özüm də, bəlkə də (başısoyuqluq o dəqiqə sözümü kəsir: əlbəttə! əlbəttə! əlbəttə! ), sənə aparan bu keçidə