atılmışdım, o isə sənə aparmaq əvəzinə keçilməz “xahiş-edirəm-gəlmə” qayasına dirəndi və istər-istəməz tez salınan həmin yolla asta-asta geri qayıtmaq və onu üstünü məni mən eləyən şeylərlə örtmək lazım gəldi.
***
Dişimi dişimə sıxıb, ən aydın gündə gördüyüm gözlərinə baxaraq hər şeyə – ayrılığa, təlaşa, qayğıya, sənin səssizliyinə – dözə bilərəm.
***
Məktubların olmadan keçən günlər dəhşət idi, doğru deyil, onlar ancaq dəhşət ağır idilər – qayıq ağır idi, dalğalar dəhşət dərin, sonuna kimi qərq olmuşdu, ancaq yenə də sənin sularında, sənin axınında üzürdü.
***
Davos haqda sonra danışarıq. Ora getmək istəmirəm – çox uzaqdır, çox bahadır və çox faydasızdır.
***
Oralar necədir qısaca təsvir edərsən, yaxşı? Həyatını, otağını, cığırları, pəncərədən açılan mənzərəni, yeməkləri – mən də bir az səninlə yaşayım deyə.
***
Vətənin var və ona xor baxmaqda azadsan (yəqin, bu onunla ediləsi ən yaxşı şeydir, – əsas da onda xor baxılası şeylərə biganəliyin qeyri-mümkünlüyünü nəzərə alsaq). Onun isə vətəni yoxdur, bu səbəbdən xor baxa bilmir və o, həmişə vətənini tapıb düzəltmək haqda fikirləşməlidir, – həmişə: fərqi yoxdur, mismardan asılmış şlyapasını götürür, yoxsa hovuz kənarında günəşdə uzanır ya da sənin tərcümə edəcəyin kitabı yazır.
***
Sənin həqiqi bədbəxtliyin mənəm.
***
Ancaq bütün bu mühakimələr heç nəyə gətirib çıxarmır – olsa-olsa böyük aydınlığa.
***
Məndə nəsə bir güc var: onu qısa və qeyri-müəyyən şəkildə ifadə etsək, onda bu musiqi qabiliyyətimin yoxluğudur.
***
Həyat yaxşı, sakit idi və yalnız ümidlə həyəcanlanırdı.
***
Belə, bazar günü birlikdə olacağıq, beş-altı saat, söhbət üçün azdır, susmaq, əl-ələ tutmaq, göz-gözə baxmaq üçün isə kifayətdir.
***
“Hə-hə, hər şey qaydasındadır, vağzaldan çıxış bax ordadır”. -”Cənab böyük inspektor, zəhmət olmasa, iltifat edib qapını mənimçün açın, özüm edə bilmirəm. Bəlkə küçədə Milena gözləyir deyə zəifləmişəm?” -”O, buyurun, – o deyir, – mən axı bilmirdim”. Və qapı taybatay