y açılır…
***
Xoşbəxtlikdən nəsə arzulamağa ehtiyac yoxdur, sənin bu dünyada olduğun üçün təşəkkür kifayətdir, – mənsə əvvəldən heç güman etmirdim ki, orda ola bilərsən.
***
Bilirsənmi ki, səni mənim konfirmasiyama hədiyyə ediblər? Mən səksən üçüncü ildənəm, deməli, sən anadan olanda mənim on üç yaşım olub. On üçüncü ad günü xüsusi bayramdır, çətin əzbərlədiyim mətni sinaqoqda deməli, sonra isə evdə qısa nitq (bunu da əzbərləmişdim) söyləməli idim. Çoxlu hədiyyələr almışdım. Ancaq indi bunu belə təsəvvür edirəm: mən nəsə razı qalmamışam, hansısa hədiyyə çatışmırmış, onu göylərdən istəmişəm – onlar da avqustun onuna kimi uzadıblar.
***
Belə yaşayan insan üçün həyat məcburiyyətdir, belə yaşa bilməyən üçün isə azadlıqdır. Axı hər yerdə belədir. Bu cür “asılılıq ” nəticədə ölüm istəyindən başqa bir şey deyil.
***
Düz deyil, sənin haqda əhvalatlar dinləməyi sevmirəm, heç elə deyil, sənin adını eşitməyi sevirəm, gün boyu.
***
Sənin hələ də orda olduğuna əmin olmaq üçün açıq qapıdan baxdım. Və yenə gəzib gözləməyə başladım. Bu nə kədərli idi, nə yorucu. Sənin oturduğun kafenin qabağında gözləməkdə kədər və yorğunluq necə ola bilər!
***
Deməli, jurnaldakı kürk rəsimləri xoşuna gəldi? Onda birini geyin, birini çıxar. Bəlkə bu gün pul yığmasa başlasam, sənsə bir iyirmi il gözləsən və onda kürklər ucuzlaşar (çünki, yəqin, Avropada insanların sayı azalacaq və xəzli heyvanlar küçələrdə qaçacaq), – bəlkə onda, kürkə pulum çatar.
***
Sanki Həvva almanı qopartsa da (hərdən mənə elə gəlir ki, günaha batmağı hamıdan yaxşı başa düşürəm) bunu yalnız Adəmə göstərmək üçün edib, çünki onun xoşuna gəlib. Ondan dişləmək son və qəti addım olub, çünki oynamağa icazə verilməsə də, qadağan da edilməmişdi.
***
Məndən qorxma, hətta nə vaxtsa (və ya min dəfə, ya da bax, indi, bəlkə də, o “indi” həmişə davam edir) səni peşman etsəm də. Nə isə, bu xahiş-zad deyil, heç sənə də ünvanlanmayıb, özüm də bilmirəm kimə ünvanlanıb. Bu sadəcə sıxılan köksün sıxılan nəfəsidir.
***
Sənə