dayanmada elə hey eyni mahnını oxuyuram, o fərqlidir və bununla belə elə həminkidir, röyasız yuxular kimi zəngin, zəhlətökən və yorucu, hərdən onun sədaları altında özüm də yuxuya gedirəm, sevin ki, onu eşitmirsən, sevin ki, belə uzun müddətə canın mənim məktublarımdan qurtarıb.
***
Dəfələrlə başqa ifadəni eşitmək istəyirəm, dəqiq desəm: jsi muj* (*çex dilində “sən mənimsən” deməkdir). Niyə məhz onu? Axı o heç məhəbbət demək deyil, daha çox yaxınlıq və gecə deməkdir.
***
Məsələn, yadımdadır, sənə Praqada xəyanət edib-etmədiyimi soruşmuşdun. Yarı zarafat, yarı ciddi, yarı laqeyd – yenə üç yarı, məhz ona görə ki, bu qeyri-mümkündür. Axı məktublarım səndə idi – və belə bir sual. Bu mümkündürmü? Bu azdır, mən daha mümkünsüz etdim. “Yox, sənə sadiq qalmışam” – dedim. Necə olur insanlar belə danışır? Yadlar kimi həmin gün biz bir-birimizlə danışdıq, bir-birimizə qulaq asdıq, uzun və tez-tez.
***
Mən kirliyəm, Milena, dəhşət kirli, ona görə təmizlik haqda belə səs-küy salıram.
***
Niyə insan “belə olunmalı” şeylərlə barışmır – tərs, intihara təhrikedici, əlahiddə gərginlikdə yaşamır (bir dəfə bu mövzuda ağzından nəsə qaçırtmışdın, onda mən hələ səni lağa da qoymuşdum), – yox, o, özündən razı halda bu qəfəsi dağıtmaq, ağılsız heyvan kimi ondan çıxmağa cəhd göstərir (hələ üstəlik heyvan kimi bu ağılsızlığa sevinir də), – və bununla da gərginləşmiş, qızışmış elektrik cərəyanını özünə tərəf çəkir, bu cərəyan da onu vurur və demək olar ki, yandırır.
***
Xəstələnmə, Milena, bircə xəstələnmə. Yaxşı, yazmaya bilərsən, ancaq qoy bunun səbəbi xəstəlik olmasın.
***
Belə, sən yataqdasan və mən bir balaca sənin qeydinə qalıram: qaçıb baş çəkirəm, əlimi alnına qoyuram, yuxarıdan aşağı sənə baxanda gözlərində qərq oluram, sonra otaqda var-gəl edirəm, həmişə, hər saniyə, qarşısıalınmaz qürurla dərk edirəm ki, sənin üçün yaşayıram, bunu mənə icazə veriblər, – və yenə bir dəfə qarşımda durub mənə əlini uzatdığın üçün sənə təşəkkür edirəm. Bununla belə xəstəliyin elə də ciddi