u keçməyəcək.
***
Milena, axı niyə gələcəyimizdən yazırsan, axı o heç vaxt gəlməyəcək, – bəlkə elə gəlməyəcək deyə yazırsan?
***
Dünyada şübhəsiz həqiqətlər azdır, ancaq bu onlardan biridir: biz heç vaxt səninlə birlikdə yaşamayacağıq, bir mənzildə, yan-yana, ümumi stolla – heç vaxt; hətta ümumi şəhərimiz də olmayacaq.
***
Ölüm haqda fikirlər səni qorxudur? Mənsə dəhşətli dərəcədə ağrıdan qorxuram. Pis əlamətdir. Ölüm arzulayıb, ağrı arzulamamq – pis əlamətdir. Qalan bütün hallarda isə ölümlə risk etmək olar.
***
Hərdən başa düşmürəm, insanlar “şadlıq” sözünü necə fikirləşib tapıblar, yəqin, onu “kədər”ə qarşılıq bir söz kimi hesablayıblar.
***
- “Sən həmişə ölümdən danışırsan, amma özün ölmürsən”. – “Bütün bunlara baxmayaraq öləcəm. Elə indicə axırıncı mahnımı oxuyuram. Birinin mahnısı uzun olur, başqasınınkı qısa. Ancaq fərq cəmi-cümlətanı bir neçə sözdədir”.
***
Elə indicə pəncərədən çölə baxdım: süvari polis, əllərində süngü divar boyu düzülmüş jandarm, qaçışıb qışqıran kütlə – burda, yuxarıda, pəncərinin önündə isə həmişə mühafizə altında yaşadığın üçün iyrənc xəcalət duyğusu.
***
Əlbəttə, işgəncə alçaq şeydir, İsgəndər isə qordi düyünü açılmayanda ona işgəncə vermədi.
***
Mənim vəziyyətim üçün üç çevrə fikirləşmək olar, lap içəridə “A”, sonra “B” və “C”. “A” “B”-ni izah edir, niyə bu insan əzab çəkməli, özünə inanmamalıdır, niyə imtina etməlidir (bu imtina deyil, imtina çox çətin olardı, bu yalnız imtinanın zəruriliyidir), niyə onun yaşamaq haqqı yoxdur. (Məsələn, məgər Diogen bu mənada ağır xəstə deyildimi? Bizlərdən hansımız İsgəndərin şəfəqli baxışı üzərimizdə dayansa, xoşbəxt olmazdıq? Diogen isə ümidsizlik içində İsgəndərdən xahiş etdi ki, günəşin qarşısını tutmasın, bu müdhiş, əbədi yanan, insanı dəli edən yunan günəşi. Onun çəlləyi kabuslarla dolu idi.) “C” işgüzar adama daha heç nə izah etmir, “B” isə sadəcə ona əmr edir. “C” ən tələbkar məcburiyyət qarşısında, qorxudan soyuq tər basaraq hərəkət edir (başqa vəziyyətlərdə alındakı,