aydın görürəm, bədəninizi, əllərinizi, elə cəlddirlər, elə qərarlıdırlar, bu demək olar ki, görüşdür, – düzü sonra gözlərimi qaldırıb üzünüzü görmək istədikdə, məktubum – bu nə pritçadır belə! – od tutub yanır və mən alovdan başqa heç nə görmürəm.
Beləcə aludə olub, Siz tərəfdən ortalığa atılmış Sizin mövcudluq qanununuzu yoxlamaq olar.
***
Zira qanundan xəbərsizlik cəsarət və təşəxxüsdən başqa heç nə deyil.
***
Belə olduğu təqdirdə mənə yalnız sakitcə əlinizi öpmək qalır. Mənə gəldikdə isə, əlbəttə, sizin qanuna inanıram, ancaq onun belə açıq-saçıq qəddar olduğuna və sizin həyatınızı əbədi qoruyacağına inanmıram; o kəşf də olsa, yolda baş verən kəşfdir, yol isə sonsuzdur.
***
Sizin mənə münasibətdə üç imkanınız olub. Məsələn, özünüz haqda danışmaya bilərdiniz, belə olduğu təqdirdə məni Sizi tanıma xoşbəxtliyindən və – xoşbəxtlikdən vacib nə ola bilər ki – özünüzü bunlarla sınamaqdan məhrum edərdiniz. Deməli, mənim qarşımda qapanmağınıza lüzum yoxdur. Sonralar çox şey haqda susub, çox şeyi şişirdə də bilərdiniz – indi də edə bilərsiniz – mən bildirməsəm də indiki şərait daxilində bunu hiss edərdim və bunlar mənə ikiqat əzab verərdi. Deməli, bunu da etməməlisiniz. Bircə üçüncü imkan qalır: fürsət düşdükcə özünüzü xilas etməyə çalışmaq. Heç nəyə baxmayaraq məktublarınızda belə bir imkana zəif bir ümid sezilir. İndi məktublarınızda tez-tez hüzur və mətanət haqda oxuyuram.
***
Həkimin diaqnozunu qənaətbəxş hesab etmirəm – dəqiq desək, diaqnoz nə ətdir, nə balıq və onu başa düşmək Sizin özünüzü necə aparmağınızdan asılıdır. Şübhəsiz, bütün həkimlər qanmazdırlar; bununla belə, onlar başqalarından, bəlkə də, daha az qanmaz deyillər, ancaq onların ambisiyaları gülməlidir; necə olursa olsun, onlara işimiz düşən kimi, daha da qanmazlıq etdiklərini nəzərə almaq lazımdır; ancaq həkimin Sizdən tələb etdiyini hələlik nə axmaqlıq, nə imkansız şey adlandırmaq olar. Sizin gerçəkdən xəstələnməyiniz – yalnız buna görə imkansızdır və beləliklə, o, imkansız kimi qalmalıdır.